ถ้าภิกษุหวังการบรรลุธรรมที่เป็นหัวใจ

มีธรรมที่เป็นหัวใจเป็นอานิสงส์

เธอพึงเป็นผู้มีฌาน มีจิตหลุดพ้น

รู้ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปแห่งโลก

มีใจดี ไม่มีตัณหาและทิฏฐิอาศัย ๑







{๒๕๘} [๙๕] นันทนเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาค ด้วยคาถาว่า

ข้าแต่พระโคดม ผู้มีปัญญาดุจแผ่นดิน

ข้าพระองค์ขอทูลถามพระองค์ถึงญาณทัสสนะ ๒

อันไม่มีสิ่งใดขวางกั้นของพระผู้มีพระภาค

บัณฑิตทั้งหลายเรียกบุคคล

ประเภทใดว่าเป็นผู้มีศีล

ประเภทใดว่าเป็นผู้มีปัญญา

บุคคลประเภทใดล่วงทุกข์ได้

เทวดาทั้งหลายบูชาบุคคลประเภทใด

๑ ดูเทียบคาถาข้อ ๘๓ หน้า ๘๘ ในเล่มนี้
๒ ญาณทัสสนะ หมายถึงปัจจเวกขณญาณ ญาณหยั่งรู้ด้วยการพิจารณา ทบทวน คือสำรวจรู้มรรคผล กิเลสที่ละได้แล้ว กิเลสที่เหลืออยู่ และนิพพาน(เว้นพระอรหันต์ ไม่มีการพิจารณากิเลสที่ยังเหลืออยู่) (องฺ.ติก.อ. ๒/๑๐๔/๒๕๗)