พระไตรปิฎก

{๒๕๙} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลใดมีศีล มีปัญญา อบรมตนดีแล้ว

มีจิตตั้งมั่น ยินดีในฌาน มีสติ

ละความเศร้าโศกได้หมดสิ้น สิ้นอาสวะแล้ว

เหลือไว้แต่ร่างกายในชาติสุดท้าย

บัณฑิตทั้งหลายเรียกบุคคลประเภทนั้นว่า

เป็นผู้มีศีล เป็นผู้มีปัญญา

บุคคลประเภทนั้นล่วงทุกข์ได้แล้ว

เทวดาทั้งหลายบูชาบุคคลประเภทนั้น







{๒๖๐} [๙๖] จันทนเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาค ด้วยคาถาว่า

บุคคลผู้ไม่เกียจคร้านทั้งกลางวันและกลางคืน

จะข้ามโอฆะได้อย่างไร

ใครไม่จมในห้วงน้ำลึกซึ่งไม่มีที่พึ่ง ไม่มีที่ยึดเหนี่ยว

{๒๖๑} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลผู้สมบูรณ์ด้วยศีล มีปัญญา

มีจิตตั้งมั่นดี ปรารภความเพียร

อุทิศกายและใจตลอดกาลทุกเมื่อ