ใจของเรายินดีแน่วแน่ในนิพพาน ซึ่งไม่สั่นสะเทือน

ไม่หวั่นไหว ที่ปุถุชนเสพไม่ได้ มิใช่คติของมาร

ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “อุปจาลาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงหายตัว ไป ณ ที่นั้นเอง







{๕๔๕} [๑๖๙] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้งนั้น สีสุปจาลาภิกษุณีครองอันตรวาสก ฯลฯ จึงนั่งพักกลางวันที่โคนต้นไม้

{๕๔๖} ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปหาสีสุปจาลาภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ได้ถามสีสุปจาลาภิกษุณีดังนี้ว่า “ภิกษุณี ท่านชอบใจลัทธิของใคร”

สีสุปจาลาภิกษุณีตอบว่า “ท่านผู้มีอายุ เราไม่ชอบใจลัทธิของใครเลย”

{๕๔๗} มารผู้มีบาปกล่าวด้วยคาถาว่า

ท่านเป็นคนโล้น เจาะจงใคร

จึงปรากฏตัวเหมือนสมณะ

แต่ทำไมท่านจึงไม่ชอบใจลัทธิ

ท่านประพฤติเรื่องนี้ เพราะความงมงายหรือไร

{๕๔๘} สีสุปจาลาภิกษุณีกล่าวด้วยคาถาว่า

เจ้าลัทธิภายนอกพระศาสนานี้

ย่อมจมอยู่ในทิฏฐิทั้งหลาย

เราไม่ชอบใจธรรมของพวกเขา

พวกเขาเป็นคนไม่ฉลาดในธรรม

พระพุทธเจ้าผู้เสด็จอุบัติในศากยตระกูล

ไม่มีบุคคลอื่นเปรียบ ทรงครอบงำสิ่งทั้งปวง