ความหลับจะพึงแผดเผาบรรพชิตผู้ไม่มีความเศร้าโศก

ไม่มีความคับแค้นใจ เพราะทำลายอวิชชาได้ด้วยวิชชา

และเพราะสิ้นอาสวะแล้ว ได้อย่างไร

ความหลับจะพึงแผดเผาบรรพชิต

ผู้ปรารภความเพียร อุทิศกายและใจอยู่

มีความเพียรมั่นคงเป็นนิตย์ ผู้หวังนิพพานอยู่ ได้อย่างไร







{๗๖๖} [๒๒๓] สมัยหนึ่ง ท่านพระกัสสปโคตรอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล สมัยนั้น ท่านพักผ่อนอยู่ในที่พักกลางวัน ได้กล่าวสอนนายพรานเนื้อคนหนึ่ง

{๗๖๗} ครั้งนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราวป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดีต่อท่านพระกัสสปโคตร ประสงค์จะให้ท่านสลดใจ จึงเข้าไปหาแล้วได้กล่าวกับท่านพระกัสสปโคตรด้วยคาถาว่า

ภิกษุผู้กล่าวสอนนายพรานเนื้อ

ซึ่งเที่ยวไปตามซอกเขา ผู้มีปัญญาน้อย

ไม่รู้เหตุผล ในเวลาไม่ควร

ย่อมปรากฏแก่เราประดุจคนเขลา

เขาเป็นคนโง่ ถึงฟังธรรมอยู่ก็ไม่เข้าใจเนื้อความนั้น

ถึงมีประทีปสว่างอยู่ก็ไม่เห็น

เมื่อท่านกล่าวธรรมอยู่ ย่อมไม่รู้เนื้อความ

ข้าแต่ท่านกัสสปะ ถึงแม้ท่านถือประทีปอันสว่างตั้ง ๑๐ ดวง

เขาก็จักไม่เห็นรูป เพราะเขาไม่มีจักษุ

ลำดับนั้น ท่านพระกัสสปโคตรถูกเทวดานั้นทำให้สลดใจ เกิดความสลดใจแล้ว