{๗๖๘} [๒๒๔] สมัยหนึ่ง ภิกษุหลายรูปอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล ครั้งนั้นภิกษุเหล่านั้นอยู่จำพรรษาถ้วนไตรมาสแล้ว ก็หลีกไปสู่ที่จาริก

{๗๖๙} ครั้งนั้น เทวดาผู้สิง สถิตอยู่ในราวป่านั้น เมื่อไม่เห็นภิกษุเหล่านั้นก็คร่ำครวญถึง ได้กล่าวคาถานี้ใน เวลานั้นว่า

ความเยื่อใยย่อมปรากฏเหมือนความไม่ยินดี

เพราะเห็นอาสนะมากมายเงียบสงัด

สาวกของพระสมณโคดมเหล่านั้น

ผู้มีถ้อยคำไพเราะ เป็นพหูสูต ไปที่ไหนกัน

{๗๗๐} เมื่อเทวดานั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวกับเทวดานั้นด้วย คาถาว่า

ภิกษุทั้งหลายไม่ติดในที่อยู่

เที่ยวไปเป็นหมู่ เหมือนฝูงวานร

ไปสู่แคว้นมคธและแคว้นโกศล

บางพวกก็ไปสู่แคว้นวัชชี