{๗๗๑} [๒๒๕] สมัยหนึ่ง ท่านพระอานนท์อยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล สมัยนั้น ท่านพระอานนท์อยู่รับแขกฝ่ายคฤหัสถ์มากเกินเวลา

{๗๗๒} ครั้งนั้น เทวดาผู้สิง สถิตอยู่ในราวป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดีต่อท่านพระอานนท์ ประสงค์จะให้ ท่านสลดใจ จึงเข้าไปหาท่านถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวกับท่านพระอานนท์ด้วยคาถาว่า

ท่านพระอานนท์โคตมโคตร

ท่านจงเข้าไปยังสุมทุมพุ่มไม้ กำหนดนิพพานไว้ในใจ

เพ่งฌานไปเถิดและอย่าประมาท

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนจะช่วยอะไรท่านได้ ๑







{๗๗๓} [๒๒๖] สมัยหนึ่ง ท่านพระอนุรุทธะอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล

{๗๗๔} ครั้งนั้น เทวดาชั้นดาวดึงส์องค์หนึ่งชื่อชาลินี เคยเป็นภรรยาเก่าของท่านพระอนุรุทธะ เข้าไปหาท่านพระอนุรุทธะถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวกับท่านพระอนุรุทธะด้วยคาถาว่า

ท่านจงตั้งจิตของท่านไว้ในหมู่เทพชั้นดาวดึงส์

ซึ่งพรั่งพร้อมด้วยอารมณ์อันน่าใคร่ทั้งปวง

ที่ท่านเคยอยู่มาในกาลก่อน

ท่านผู้อันหมู่เทพยกย่องแวดล้อมเป็นบริวารจะงดงาม

๑ ดู ขุ.เถร. (แปล) ๒๖/๑๑๙/๓๔๖