พระไตรปิฏก

{๘๑๑} [๒๓๘] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ เจดีย์ชื่อมณิมาฬกะ อันเป็นภพของมณิภัททยักษ์ ในแคว้นมคธ

{๘๑๒} ครั้งนั้น มณิภัททยักษ์เข้าไปเฝ้าพระผู้มี พระภาคถึงที่ประทับแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

ความเจริญย่อมมีแก่คนมีสติทุกเมื่อ

คนมีสติย่อมได้รับความสุข

ความดีย่อมมีแก่คนมีสติเป็นนิตย์

และคนมีสติย่อมหลุดพ้นจากเวร

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ความเจริญย่อมมีแก่คนมีสติทุกเมื่อ

คนมีสติย่อมได้รับความสุข

ความดีย่อมมีแก่คนมีสติเป็นนิตย์

แต่คนมีสติยังไม่หลุดพ้นจากเวร

{๘๑๓} ส่วนผู้ใดมีใจยินดีในความไม่เบียดเบียนตลอดทั้งวันและคืน

และเป็นผู้มีส่วนแห่งเมตตาในสรรพสัตว์

ผู้นั้นย่อมไม่มีเวรกับใคร ๆ