{๘๑๗} สามเณรสานุฟื้นขึ้นแล้วกล่าวว่า

โยมแม่ ญาติและมิตรทั้งหลาย

ย่อมร้องไห้ถึงคนที่ตายแล้ว

หรือยังมีชีวิตอยู่แต่ไม่ปรากฏ

ท่านยังเห็นฉันซึ่งมีชีวิตอยู่แท้ ๆ

เพราะเหตุไรจึงร้องไห้ถึงฉันเล่า

{๘๑๘} อุบาสิกากล่าวว่า

ลูกเอ๋ย ญาติและมิตรทั้งหลาย

ย่อมร้องไห้ถึงคนที่ตายแล้ว

หรือยังมีชีวิตอยู่แต่ไม่ปรากฏ

แต่คนใดละกามแล้วยังคิดจะกลับมาในกามนี้อีก

ลูกเอ๋ย ญาติและมิตรทั้งหลายย่อมร้องไห้ถึงคนนั้น

เพราะเขาเป็นอยู่ต่อไปอีกก็เหมือนตายแล้ว

พ่อ เรายกท่านขึ้นจากการครองเรือนที่รุ่มร้อนแล้ว

ท่านยังปรารถนาจะตกลงไปสู่การครองเรือนอีก

พ่อ เรายกท่านขึ้นจากเหวแล้ว

ท่านยังปรารถนาจะตกลงไปสู่เหวอีกหรือ

เราจะโพนทะนาแก่ใครเล่าว่า

ขอท่านจงช่วยกัน ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน

ดุจสิ่งของที่ขนออกแล้วจากเรือนที่ไฟไหม้

แต่ท่านปรารถนาจะเผามันอีก