Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 17 หน้าที่ 113

<< | หน้าที่ 113 | >>
วิญญาณอย่างใดอย่างหนึ่ง ทั้งที่เป็นอดีต อนาคต และปัจจุบัน ฯลฯ ไกลหรือใกล้ก็ตาม วิญญาณทั้งหมดนั้นอริยสาวกพิจารณาเห็นด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า ‘นั่นไม่ใช่ของเรา เราไม่เป็นนั่น นั่นไม่ใช่อัตตาของเรา’เป็นผู้หลุดพ้นเพราะไม่ถือมั่น

สุราธะ เมื่อบุคคลรู้ เห็นอย่างนี้ ใจจึงจะปราศจากอหังการ มมังการ และมานานุสัยในกายที่มีวิญญาณนี้ และในนิมิตทั้งปวงในภายนอก ก้าวล่วงมานะด้วยดีสงบระงับ หลุดพ้นดีแล้ว”

ฯลฯ


อนึ่ง ท่านพระสุราธะได้เป็นพระอรหันต์องค์หนึ่งในบรรดาพระอรหันต์ทั้งหลาย

สุราธสูตรที่ ๑๐ จบ


อรหันตวรรคที่ ๒ จบ


รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ


๑. อุปาทิยมานสูตร ๒. มัญญมานสูตร

๓. อภินันทมานสูตร ๔. อนิจจสูตร

๕. ทุกขสูตร ๖. อนัตตสูตร

๗. อนัตตนิยสูตร ๘. รชนียสัณฐิตสูตร

๙. ราธสูตร ๑๐. สุราธสูตร


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka