พระไตรปิฎก

ฉันทราคะในสัททะ ฯลฯ

ฉันทราคะในคันธะ ...

ฉันทราคะในรส ...

ฉันทราคะในโผฏฐัพพะ ...

ฉันทราคะในธรรมารมณ์ นี้เป็นความเศร้าหมองแห่งจิต

ภิกษุทั้งหลาย เมื่อใด ภิกษุละความเศร้าหมองแห่งจิตในฐานะ ๖ ประการนี้ได้เมื่อนั้น จิตของเธอที่น้อมไปในเนกขัมมะ อันเนกขัมมะอบรมแล้ว ควรแก่การงานปรากฏในธรรมที่ควรทำให้แจ้งด้วยปัญญาอันรู้ยิ่ง”







{๕๐๑} [๓๒๔] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย ฉันทราคะในจักขุวิญญาณ นี้เป็นความเศร้าหมองแห่งจิต

ฉันทราคะในโสตวิญญาณ ฯลฯ

ฉันทราคะในฆานวิญญาณ ...

ฉันทราคะในชิวหาวิญญาณ ...

ฉันทราคะในกายวิญญาณ ...

ฉันทราคะในมโนวิญญาณ นี้เป็นความเศร้าหมองแห่งจิต

ภิกษุทั้งหลาย เมื่อใด ภิกษุละความเศร้าหมองแห่งจิตในฐานะ ๖ ประการนี้ได้เมื่อนั้น จิตของเธอที่น้อมไปในเนกขัมมะ อันเนกขัมมะอบรมแล้ว ควรแก่การงานปรากฏในธรรมที่ควรทำให้แจ้งด้วยปัญญาอันรู้ยิ่ง”