{๗๒๐} [๓๗๘] “ภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงความไม่น้อมไป ๒ และทางที่ให้ถึงความไม่ น้อมไปแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง

ความไม่น้อมไป เป็นอย่างไร ฯลฯ

(พึงขยายความให้พิสดารเหมือนอสังขตสูตร)







{๗๒๑} [๓๗๙-๔๐๘] “ภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมอันหาอาสวะมิได้และทางที่ ให้ถึงธรรมอันหาอาสวะมิได้แก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง

ธรรมอันหาอาสวะมิได้ เป็นอย่างไร ฯลฯ

{๗๒๒} ภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงสัจจธรรมและทางที่ให้ถึงสัจจธรรมแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง

สัจจธรรม เป็นอย่างไร ฯลฯ

{๗๒๓} ภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมที่เป็นฝั่งและทางที่ให้ถึงธรรมที่เป็นฝั่งแก่เธอ ทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง

ธรรมที่เป็นฝั่ง เป็นอย่างไร ฯลฯ

๑ ฉบับโรมันและสยามรัฐ เป็น อนฺตสุตฺต ว่าด้วยที่สุด
๒ ความไม่น้อมไป ในที่นี้แปลจากคำบาลีว่า “อนต” อรรถกถาแก้ว่า อนตนฺติ ตณฺหานติยา อภาเวน อนตํ ที่ชื่อว่าอนตะ เพราะไม่มีความน้อมไปคือตัณหา (สํ.สฬา.อ. ๓/๓๗๗-๔๐๙/๑๗๔)