ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ว่าโดยประเภท แม้ภิกษุผู้เที่ยวไปไม่ขาดตอนเป็นปกตินี้ ก็มี 3 ประเภท. ใน 3 ประเภทนั้น สปทานจาริกภิกษุชั้นอุกฤษฏ์ ย่อมไม่รับภิกษาที่เขานำมาข้างหน้า ย่อมไม่รับภิกษาที่เขานำตามมาข้างหลัง ย่อมไม่รับภิกษาแม้ที่เขากลับไปเอามาถวาย แต่ย่อมสละบาตรให้ที่ประตูบ้านซึ่งไปถึงแล้ว. ในธุดงค์นี้ ใคร ๆ ที่จะปฏิบัติเสมอเหมือนกับพระมหากัสสปเถระเป็นอันไม่มี แม้สถานที่ที่จะให้บาตรของท่านยังปรากฏอยู่นั่นเทียว.
สปทานจาริกภิกษุชั้นกลาง ย่อมรับภิกษาที่เขานำมาข้างหน้าหรือข้างหลัง แม้ภิกษาที่เขากลับไปเอามาก็รับ ย่อมสละบาตรให้แม้ที่ประตูบ้านซึ่งตนเดินไปถึงแล้ว ก็แต่ว่าไม่นั่งรอรับภิกษา โดยนัยนี้ เป็นอันว่าสปทานจาริกภิกษุชั้นกลางนั้น ย่อมอนุโลมแก่ปิณฑปาติกภิกษุชั้นอุกฤษฏ์.
สปทานจาริกภิกษุชั้นต่ำ ย่อมนั่งคอยรับภิกษาในวันนั้นได้. ว่าด้วยประเภทในสปทานจาริกธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้.
ขณะเมื่อมีการเที่ยวไปด้วยความละโมบเกิดขึ้นแก่สปทานจาริกภิกษุทั้ง 3 ประเภทนี้ ธุดงค์ย่อมแตก คือหายจากสภาพธุดงค์. ว่าด้วยความแตกในสปทานจาริกธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้.
อานิสงส์ในธุดงค์นี้มีดังนี้ คือ ความเป็นผู้ไม่คอยนิมนต์ในทุก ๆ ตระกูล เป็นผู้มีอาการเหมือนพระจันทร์ เป็นการละเสียซึ่งความตระหนี่ตระกูล เป็นผู้มีการอนุเคราะห์อย่างเสมอหน้ากัน ไม่มีโทษในเพราะการเข้าไปสู่ตระกูล ไม่ยินดีต่อคำนิมนต์ เป็นผู้ไม่มีความต้องการด้วยการยื่นให้ซึ่งภิกษา และเป็นผู้มีความประพฤติสมควรแก่คุณมีความมักน้อยเป็นต้น.