ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ภิกษุผู้มีอันเที่ยวไปอย่างไม่ขาดตอนเป็นปกติในศาสนานี้ ย่อมเป็นผู้มีอาการปานดังพระจันทร์ เป็นผู้ใหม่อยู่เป็นนิจในตระกูลทั้งหลาย ไม่ตระหนี่ตระกูล มีความอนุเคราะห์เสมอทั่วหน้ากัน เป็นผู้พ้นแล้วจากโทษในเพราะการเข้าไปสู่ตระกูล.
เพราะเหตุฉะนั้น อันภิกษุสปทานจารีผู้เป็นบัณฑิต พึงละเสียซึ่งการเที่ยวไปด้วยความละโมบ มีตาทอดลง มองดูประมาณชั่วแอก และเมื่อยังหวังอยู่ซึ่งการเที่ยวไปอย่างเสรีในโลกปูชนีย์ ก็พึงเที่ยวไปเพื่อบิณฑบาตอย่างไม่ขาดตอน คือเที่ยวไปตามลำดับเรือนนั้นเถิด.
ว่าด้วยอานิสงส์ในสปทานจาริกังคธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้. พรรณนาการสมาทาน กรรมวิธี ประเภท ความแตก และอานิสงส์ในสปทานจาริกธุดงค์ ยุติลงเพียงเท่านี้.
[28] แม้เอกาสนิกธุดงค์ก็เป็นอันโยคีบุคคลสมาทานเอาแล้ว ด้วยคำสมาทานอย่างใดอย่างหนึ่ง จากคำสมาทาน 2 อย่างนี้ คือ นานาสนโภชนํ ปฏิกฺขิปามิ ข้าพเจ้าขอปฏิเสธการฉันในที่นั่งมากแห่ง ดังนี้อย่างหนึ่ง และ เอกาสนิกงฺคํ สมาทิยามิ ข้าพเจ้าขอสมาทานเอาซึ่งองค์แห่งภิกษุผู้มีอันฉันในที่นั่งอันเดียวเป็นปกติ ดังนี้อย่างหนึ่ง. ว่าด้วยการสมาทานในเอกาสนิกธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้.