ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
๑๒. ภยโต โดยเป็นภัย
๑๓. อุปสคฺคโต โดยเป็นอุปสรรค
๑๔. จลโต โดยความหวั่นไหว
๑๕. ปภงฺคุโต โดยผุพัง
๑๖. อธุวโต โดยไม่ยั่งยืน
๑๗. อตาณโต โดยไม่เป็นที่ต้านทาน
๑๘. อเลณโต โดยไม่เป็นที่หลบลี้
๑๙. อสรณโต โดยไม่เป็นที่พึ่ง
๒๐. ริตฺตโต โดยเป็นของเปล่า
๒๑. ตุจฺฉโต โดยเป็นของว่าง
๒๒. สุญฺญโต โดยเป็นของสูญ
๒๓. อนตฺตโต โดยไม่มีอัตตา
๒๔. อาทีนวโต โดยเป็นโทษ
๒๕. วิปริณามธมฺมโต โดยมีความแปรผันไปเป็นธรรมดา
๒๖. อสารกโต โดยไม่มีสาระ
๒๗. อฆมูลโต โดยเป็นต้นเหตุแห่งความชั่วร้าย
๒๘. วธกโต โดยเป็นผู้ฆ่า (ฆาตกร)
๒๙. วิวลโต โดยปราศจากความเจริญ
๓๐. สาสวโต โดยมีอาสวะ
๓๑. สงฺขตโต โดยเป็นของถูกปรุงแต่งไว้
๓๒. มารามิสโต โดยเป็นเหยื่อล่อของมาร
๓๓. ชาติธมฺมโต โดยมีความเกิดเป็นธรรมดา
๓๔. ชราธมฺมโต โดยมีความแก่เป็นธรรมดา
๓๕. พยาธิธมฺมโต โดยมีความเจ็บป่วยเป็นธรรมดา
๓๖. มรณธมฺมโต โดยมีความตายเป็นธรรมดา
๓๗. โสกธมฺมโต โดยมีความโศกเป็นธรรมดา
๓๘. ปริเทวธมฺมโต โดยมีความคร่ำครวญเป็นธรรมดา
๓๙. อุปายาสธมฺมโต โดยมีความคับแค้นใจเป็นธรรมดา
๔๐. สงฺกิเลสิกธมฺมโต โดยมีความเศร้าหมองเป็นธรรมดา”
เมื่อเห็นขันธ์ ๕ โดยความไม่เที่ยง ก็ได้เฉพาะซึ่งขันตี (ญาณ) อันเป็นอนุโลม(แก่การบรรลุอริยมรรค) เมื่อเห็นว่า “ความดับของขันธ์ ๕ เป็นพระนิพพานเที่ยงแท้” ก็ ก้าวลงสู่ สัมมัตตนิยาม (คือ อริยมรรค)” ดังนี้๒