ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ธุดงค์นี้ย่อมแตก คือหายจากสภาพธุดงค์ ในขณะที่เอกาสนิกภิกษุทั้ง 3 ประเภทนั้นฉันโภชนะในที่นั่งหลายแห่ง. ว่าด้วยความแตกในเอกาสนิกังคธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้.
อานิสงส์ในธุดงค์นี้มีดังนี้ คือ ความเป็นผู้มีอาพาธน้อย ความเป็นผู้มีความลำบากกายน้อย ฐานเบา คือกลับเนื้อกลับตัวคล่องแคล่ว กำลังแข็งแรง มีการอยู่อย่างผาสุกสบาย ไม่ต้องอาบัติเพราะโภชนะอันไม่เป็นเดนเป็นเหตุ บรรเทาความติดในรสอาหารเสียได้ เป็นผู้มีความประพฤติสมควรแก่คุณมีความมักน้อยเป็นต้น.
โรคทั้งหลายซึ่งมีการฉันเป็นเหตุ ย่อมไม่เบียดเบียนภิกษุผู้สำรวมผู้ยินดีในการฉันในที่นั่งอันเดียว ภิกษุไม่ละโมบในรสอาหาร ย่อมอดทนได้ ไม่ทำให้งานคือการบำเพ็ญเพียรของตนเสื่อมเสียไป.
ด้วยประการฉะนี้ ภิกษุผู้สำรวม มีใจสะอาด พึงสร้างความพอใจให้บังเกิดในการฉันในที่นั่งอันเดียว อันเป็นเหตุแห่งความผาสุกที่ผู้ยินดีในการขัดเกลากิเลสให้สะอาดเข้าไปส่องเสพแล้วนั่นเถิด.
ว่าด้วยอานิสงส์ในเอกาสนิกังคธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้. พรรณนาการสมาทาน กรรมวิธี ประเภท ความแตก และอานิสงส์ในเอกาสนิกธุดงค์ ยุติลงเพียงเท่านี้.