ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ธุดงค์นี้ย่อมแตก คือหายจากสภาพธุดงค์ ในขณะที่ขลุปัจฉาภัตติกภิกษุทั้ง 3 ประเภทนี้ซึ่งห้ามโภชนะแล้ว ให้ทำโภชนะให้เป็นกัปปิยะแล้วฉันอีกนั่นเทียว. ว่าด้วยความแตกในขลุปัจฉาภัตติกังคธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้.
อานิสงส์ในธุดงค์นี้มีดังนี้ คือ เป็นการห่างไกลจากอาบัติเพราะฉันโภชนะอันไม่เป็นเดน ไม่มีการแน่นท้อง เป็นการไม่สะสมอามิส ไม่มีการแสวงหาอีก และเป็นผู้มีความประพฤติสมควรแก่คุณมีความมักน้อยเป็นต้น.
โยคีบุคคลผู้ขลุปัจฉาภัตติกซึ่งเป็นบัณฑิต ย่อมไม่เผชิญกับความลำบาก เพราะการแสวงหาอาหาร ย่อมไม่ทำการสะสมอามิส ย่อมหายจากความแน่นท้อง.
เพราะฉะนั้น อันโยคีบุคคลผู้ใคร่ที่จะกำจัดเสียซึ่งโทษทั้งหลาย พึงบำเพ็ญขลุปัจฉาภัตติกธุดงค์นี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่พระสุคตเจ้าทรงสรรเสริญพระปฏิบัติศาสนาว่า เป็นที่เกิดแห่งความเจริญขึ้นแห่งคุณมีคุณคือความสันโดษเป็นต้นนั่นเทียว.
ว่าด้วยอานิสงส์ในขลุปัจฉาภัตติกธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้. พรรณนาการสมาทาน กรรมวิธี ประเภท ความแตก และอานิสงส์ในขลุปัจฉาภัตติกธุดงค์ ยุติลงเพียงเท่านี้.