ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
[๖๗๗] ณ บัดนี้ เพื่อทราบโดยแจ่มแจ้งถึงอานุภาพของ (มรรค) ญาณ ๔ คือ ญาณทัสสนวิสุทธิ นี้นั้นเอง (ท่านจึงกล่าวไว้ว่า)
ปริปุณฺเณโพธิปกฺขิย- ภาโว วุฏฐานผลสมาโยโค
เยย เยน ปหาตพฺพา ธมฺมา เตสํ ปหานมจฺฉ.
กิจจานิ ปริญฺญาหีนิ ยานิ วุตฺตานิ อธิสเมยกาลส-
ตานิ จ ยถาสภาวนฺ ชานิตพฺพานิ สุพฺพพุทฺธि.
แปลความว่า
โยคีควรทราบ
๑. ความที่มรรคมีโพธิปักขิยธรรม ๓๗ บริบูรณ์
๒. วุฏฐานะ
๓. ผลสมาโยคะ
๔. การละธรรมทั้งหลายที่พึงละด้วยญาณ และ
๕. กิจทั้งหลาย มีการกำหนดรู้รูปเป็นต้น ในเวลาตรัสรู้ ซึ่งกล่าวไว้แล้วนั้น ตามสภาวะ ทุกประการ ฉะนี้
[๖๗๘] ในเรื่องที่โยคีควรทราบนั้น คำว่า “(๑) ความที่มรรคมีโพธิปักขิยธรรม ๓๗ บริบูรณ์” หมายถึง ความบริบูรณ์ของโพธิปักขิยธรรมทั้งหลาย เพราะว่า ธรรมทั้งหลาย ๓๗ คือ:-
สติปัฏฐาน ๔
สัมมัปปธาน ๔
อิทธิบาท ๔
อินทรีย์ ๕
พละ ๕
โพชฌงค์ ๗
อริยมรรคมีองค์ ๘