ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
สีเล ปติฏฺฐาย นโร สปญฺโญ
จิตฺตํ ปญฺญญฺจ ภาวยํ ยเปยฺย
พระภิกษุ ผู้เป็นนรชน มีปัญญา ตั้งอยู่ในศีลแล้วพึงทำสมาธิจิตและอริยปัญญาให้เกิด ฯลฯ ดังนี้
คำใดที่ข้าพเจ้ากล่าวไว้แล้ว (ข้างต้น) ว่า “พระภิกษุผู้ทำวิสุทธิ ๒ (คือสีลวิสุทธิและจิตตวิสุทธิ) อันเป็นรากเหง้าให้ถึงพร้อมแล้ว ทำวิสุทธิ ๕ (คือทิฏฐิวิสุทธิ กังขาวิตรณวิสุทธิ มัคคามัคคญาณทัสสนวิสุทธิ ปฏิปทาญาณทัสสนวิสุทธิ ญาณทัสสนวิสุทธิ) อันเป็นลำต้นให้ถึงพร้อมอยู่ พึงทำปัญญาให้เกิดขึ้น” ดังนี้ คำนั้นเป็นอันข้าพเจ้าขยายความพิสดารแล้วด้วยคำประมาณดังกล่าวมานี้ และปัญหากรรมว่า “ควรทำปัญญาให้เกิดอย่างไร” นี้ ข้าพเจ้าก็ได้วิสัชนาด้วยประกาศะนี้
ปริจเฉทที่ ๒๒ ชื่อว่า ญาณทัสสนวิสุทธินิเทศ ในอธิการแห่งปัญญาภาวนา ในปกรณ์วิเสสชื่อวิสุทธิมรรค อันข้าพเจ้าทำเพื่อประโยชน์แก่ความปราโมชแห่งสาธุชน ดังนี้