ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
[๕๙๑] ข้าพเจ้าตั้งคาถานี้ คือ :-
สีเล ปติฏฺฐาย นโร สปญฺโญ จิตฺตํ ปญฺญญฺจ ภาวยํ
อาตาปี นิปโก ภิกฺขุ โส อิมํ วิชฏเย ชฏํ
แปลความว่า นรชน ผู้มีปัญญา เป็นภิกษุ มีความเพียร มีปัญญาเครื่องบริหาร ตั้งต้นไว้ในศีลแล้วทำสมาธิจิต และปัญญาให้เจริญอยู่ เธอจะพึงถางรกชัฏอันนี้เสียได้
ได้กล่าวคำใดไว้ว่า:-
บัดนี้ ข้าพเจ้า (หมายเอาพระมหาพุทธโฆสาจารย์) จักบรรยายความแห่งพระพุทธนิพนธ์คาถาที่พระผู้มีพระภาคผู้ทรงแสวงหาพระคุณยิ่งใหญ่ตรัสวิสัชน่าไว้แล้วนี้ อันต่างด้วยคุณมีศีลเป็นต้น ตามที่เป็นจริงต่อไป
โยคีบุคคลเหล่าใดในพระศาสนานี้ ได้รับการบรรพชาอันหาได้ด้วยในพระศาสนาของพระชินเจ้าแล้ว แม้ถึงจะต้องการความบริสุทธิ์ เมื่อไม่รู้จักทางแห่งความบริสุทธิ์อันเป็นทางตรง ทางเกษมซึ่งสงเคราะห์ด้วยศีลเป็นต้น ตามที่เป็นจริงแล้ว ก็จะไม่บรรลุถึงซึ่งความบริสุทธิ์ได้ แม้ถึงจะเพียรพยายามอยู่ก็ตาม
ข้าพเจ้าจึงรจนาคัมภีร์วิสุทธิมรรค ซึ่งมีอันไตร่ตรองถูกต้องดีแล้ว โดยอิงอาศัยเทศนานัยของพระเถระทั้งหลายชาวมหาวิหาร อันจะทำความปราโมชให้แก่โยคีบุคคลเหล่านั้น
เมื่อข้าพเจ้ารจนาคัมภีร์วิสุทธิมรรคนั้นโดยความเคารพ ขอสัตบุรุษทั้งหลายผู้ประสงค์ความบริสุทธิ์สิ้นทั้งมวล จงใคร่ครวญดูโดยความเคารพเทอญ ดังนี้
วิสุทธิมรรคนี้นั้น ก็เป็นอันข้าพเจ้าได้กล่าวไว้แล้วด้วยพรรณนาความดังกล่าวนี้