ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ในการพิจารณาในเวลาบริโภคนั้น มีวินิจฉัยดังนี้ การบริโภคมี 4 อย่าง คือ เถยยบริโภค บริโภคเป็นขโมย 1 อิณบริโภค บริโภคเป็นหนี้ 1 ทายัชชบริโภค บริโภคเป็นทายาท 1 และ สามีบริโภค บริโภคเป็นนาย 1
ใน 4 อย่างนั้น การบริโภคของภิกษุผู้ทุศีลแม้นั่งบริโภคอยู่ในท่ามกลางสงฆ์ ชื่อว่าเถยยบริโภค การบริโภคที่ไม่ได้พิจารณาของภิกษุผู้มีศีล ชื่อว่าอิณบริโภค เพราะเหตุว่า จีวรพึงพิจารณาในทุกขณะที่บริโภค บิณฑบาตพึงพิจารณาในทุกคำข้าว ในเสนาสนะและเภสัช เมื่อทำสติในขณะรับแล้ว ขณะบริโภคไม่ได้ทำอีกก็ไม่เป็นอาบัติ แต่ถ้าทำในขณะบริโภคย่อมดีกว่า
สุทธิมี 4 อย่าง คือ เทสนาสุทธิ สังวรสุทธิ ปริเยฏฐิสุทธิ และ ปัจจเวกขณสุทธิ ใน 4 อย่างนั้น ปาติโมกขสังวรศีลชื่อว่าเทสนาสุทธิ เพราะบริสุทธิ์ด้วยการแสดงอาบัติ อินทรียสังวรศีลชื่อว่าสังวรสุทธิ เพราะบริสุทธิ์ด้วยความสังวร อาชีวปาริสุทธิศีลชื่อว่าปริเยฏฐิสุทธิ เพราะบริสุทธิ์ด้วยการแสวงหาอันถูกต้อง ส่วนปัจจยสันนิสิตศีลชื่อว่าปัจจเวกขณสุทธิ เพราะบริสุทธิ์ด้วยการพิจารณา
ด้วยเหตุนั้น ท่านจึงกล่าวว่า แม้ไม่ทำสติในขณะรับ แต่ทำในขณะบริโภค ย่อมไม่เป็นอาบัติ การบริโภคปัจจัยของพระเสกขบุคคลทั้งหลาย 7 จำพวก ชื่อว่าทายัชชบริโภค เพราะเป็นพระบุตรของพระผู้มีพระภาค