ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ปัจจัยเหล่านั้นเป็นสิ่งเล็กน้อยด้วย เป็นสิ่งที่หาได้ง่ายด้วย เป็นสิ่งที่หาโทษมิได้ด้วย เป็นผู้ย่ำยีเสียได้ซึ่งความเกียจคร้าน เป็นผู้มีอาชีวะบริสุทธิ์ เป็นการทำข้อปฏิบัติ คือเสขิยวัตรให้บริบูรณ์ ไม่ใช่ผู้ที่ผู้อื่นเลี้ยงดู เป็นการกระทำความอนุเคราะห์แก่คนอื่น เป็นการละมานะ เป็นการปิดกั้นความติดในรส ไม่ต้องอาบัติด้วยคณโภชนสิกขาบท ปรมัปรโภชนสิกขาบท และจาริตตสิกขาบท มีความประพฤติอันสมควรแก่คุณมีความมักน้อยเป็นต้น เป็นการเพิ่มพูนสัมมาปฏิบัติให้เจริญยิ่งขึ้น และเป็นการสงเคราะห์มวลชนในภายหลัง.
ภิกษุผู้สำรวม ยินดีแต่ในคำข้าวที่หาได้ด้วยกำลังปลีแข้ง ไม่มีชีวิตเกาะอาศัยคนอื่น ละความละโมบในอาหารแล้ว ย่อมเป็นผู้ไปได้ในทิศทั้ง 4.
ภิกษุผู้เที่ยวบิณฑบาตเป็นธรรมเนียมนั้น ย่อมกำจัดปัดเป่าความเกียจคร้านเสียได้ ชีวิตของท่านก็บริสุทธิ์ เพราะเหตุนั้นแล ผู้มีปัญญาอันหลักแหลมจึงไม่ควรดูหมิ่นในการภิกขาจาร.
เป็นความจริง แม้ทวยเทพทั้งหลายมีท้าวสักกะเป็นต้น ย่อมกระหยิ่มอิ่มใจต่อภิกษุผู้เที่ยวบิณฑบาตเป็นธรรมเนียม เลี้ยงตนเองได้ อันผู้อื่นไม่ต้องเลี้ยงดู ผู้มีความมั่นคงเห็นปานดังนั้น ถ้าหากว่าภิกษุนั้นไม่เป็นผู้มุ่งหวังลาภสักการะและความสรรเสริญ.
ว่าด้วยอานิสงส์ในปิณฑปาติกังคธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้. พรรณนาการสมาทาน กรรมวิธี ประเภท ความแตก และอานิสงส์ในปิณฑปาติกังคธุดงค์ ยุติลงเพียงเท่านี้.