ฉบับ พระคันธสาราภิวงศ์ แปล
คำว่า อภิธัมมุตตสงฺคห สำเร็จรูปมาจาก อภิธัมมุตฺต = เนื้อความในพระอภิธรรม + สงฺคห = ประมวล คำว่า สงฺคห เป็นกิริยาการรวบรวม ไม่ใช่เนื้อหาสาระของคัมภีร์ ในคัมภีร์ปรมัตถทีปนีนี้จึงเห็นว่า เนื้อหาของคัมภีร์คือเฉพาะคำว่า อภิธัมมุตฺต ในบทสมาสว่า อภิธัมมุตฺตสงฺคห = คัมภีร์ประมวลความในพระอภิธรรม]
ต่อแต่นี้ไป เมื่อกล่าวว่า ภีกาย (ในคัมภีร์ฎีกา) โปรดทราบว่าเป็นฎีกาแรกของคัมภีร์อภิธัมมัตถสังคหะนี้ซึ่งในฎีกาสิงหลมี ๒ ฉบับ
เมื่อกล่าวว่า วิภาวินี (ในคัมภีร์วิภาวินี) คือฎีกาฉบับที่สองที่ปรากฏในปัจจุบัน
เมื่อกล่าวว่า ฎีกาสุ (ในคัมภีร์ฎีกาทั้งหลาย) คือฎีกาทั้งสองฉบับ
[ฎีกาฉบับแรกของคัมภีร์อภิธัมมัตถสังคหะ ชื่อว่า อภิธัมมัตถสังคหฎีกา กล่าวกันว่า พระเถระไม่ปรากฏนามเป็นผู้รจนา บางท่านสำรวจหลักฐานจากวรรณกรรมสิงหลแล้วกล่าวว่า รจนาโดยพระมหากัสสปเถระผู้พำนักอยู่ ณ วัดอุทุมพงคีรี คือ วัดเขาะมะเดื่อ ประเทศศรีลังกา ในราวก่อนพุทธศตวรรษที่ ๑๗
ฎีกาฉบับที่สอง ชื่อว่า อภิธัมมัตถวิภาวินี หรือ อภิธัมมัตถวิภาวินี ฉบับพม่า ปรากฏทั้งสองชื่อ ส่วนฉบับสิงหลมีชื่อว่า อภิธัมมัตถวิภาวินี ฉบับฉัฏฐสังคายนาจึงใช้ชื่อว่า อภิธัมมัตถวิภาวินี ตามฉบับสิงหล รจนาโดยพระสุมังคลสามีเถระในราวปลายพุทธศตวรรษที่ ๑๗
เมื่อกล่าวว่า มหาฎีกาย์ (ในคัมภีร์มหาฎีกา) โปรดทราบว่าเป็นมหาฎีกาของคัมภีร์วิสุทธิมรรค
[มหาฎีกาของคัมภีร์วิสุทธิมรรค ชื่อว่า ปรมัตถมัญชูสา รจนาโดยพระธรรมบาลเถระในราวพุทธศตวรรษที่ ๑๖]
ข้อความที่พบในคัมภีร์วิภาวินีและคัมภีร์อื่น ข้าพเจ้า[พระฎีกาจารย์]จะกล่าวว่า วิภาวินีย์ (ในคัมภีร์วิภาวินี) เพราะใกล้กัน