ฉบับ พระคันธสาราภิวงศ์ แปล
“เมื่อใด เขากระต่ายจะพึงทำเป็นบันไดเพื่อขึ้นไปสวรรค์ได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่”
ยทา นิสฺเสณิมารุยฺห
จนฺทํ ขาเทยฺยุ มูสิกา
ราหุญฺจ ปริพาเหยฺยุํ
อถ นูน ตถา สิยา.“เมื่อใด หนูทั้งหลายจะพึงไต่บันไดขึ้นไปกัดพระจันทร์ และขับไล่ราหูให้หนีไปได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่”
ยทา สุราฆฏํ ปีตฺวา
มกฺขิกา คณจาริณี
องฺคาเร วาสํ กปฺเปยฺยุํ
อถ นูน ตถา สิยา.“เมื่อใด แมลงวันทั้งหลายเที่ยวไปเป็นหมู่ ๆ ดื่มเหล้าหมดหม้อเมาแล้ว จะพึงเข้าไปอยู่ในโรงถ่านเพลิง เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่”
ยทา พิมฺโพฏฺฐสมฺปนฺโน
คทฺรโภ สุมุโข สิยา
กุสโล นจฺจคีตสฺส
อถ นูน ตถา สิยา.“เมื่อใด ลาพึงมีริมฝีปากงามสีเหมือนผลมะพลับ มีหน้างามเหมือนแว่นทอง จะเป็นสัตว์ฉลาดในการฟ้อนรำขับร้องได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่”
ยทา กากา อุลูกา จ
มนฺตเยยฺยุํ รโหคตา
อญฺญมญฺญํ ปิหเยยฺยุํ
อถ นูน ตถา สิยา.“เมื่อใด กากับนกเค้าพึงปรารถนาสมบัติให้แก่กันและกัน ปรึกษาปรองดองกันอยู่ในที่ลับได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่”
ยทา มุฬาลปตฺตานิ
ฉตฺตํ ถิรตรํ สิยา
วสฺสสฺส ปฏิฆาตาย
อถ นูน ตถา สิยา.“เมื่อใด รากไม้และใบไม้อย่างละเอียด พึงเป็นร่มมั่นคงป้องกันฝนได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่”
ยทา กุลโก สกุโณ
ปพฺพตํ คนฺธมาทนํ
ตุณฺเฑนาทาย คจฺเฉยฺย
อถ นูน ตถา สิยา.“เมื่อใด นกตัวเล็ก ๆ พึงเอาจะงอยปากคาบภูเขาคันธมาทน์บินไปได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่”