ฉบับ พระคันธสาราภิวงศ์ แปล
๕. บัดนี้ พระอนุรุทธอาจารย์จะแสดงอกุศลราสี จึงกล่าวว่า โมโห (ความหลง) เป็นต้น
ในประโยคนั้น โมหะ (ความหลง) คือ สภาวะหลง
อีกนัยหนึ่ง โมหะ คือ สภาวะทำให้เหล่าสัตว์หลง
อีกนัยหนึ่ง โมหะ คือ ความหลง ความหมายก็คือ การกระทำจิตให้มืดบอดโดยปิดบังฝ่ายดีไว้โดยสิ้นเชิง ประดุจการที่มีความมืดมีองค์ ๔ [วันแรม ๑๔ ค่ำ เวลาเที่ยงคืน ป่าชัฏ และเมฆทึบบังดวงจันทร์] ได้กระทำความืดแก่จักษุ
[คำว่า โมห มีความหมาย ๓ ประการ คือ
เมื่อถึงฝ่ายบาป โมหะมีสภาพคล้ายปัญญา โมหะนี้ตรัสไว้ในพระบาลีว่า มิจฉาญาณ์ ๒๗ (ความรู้ผิด) และในคัมภีร์อรรถกถากล่าวว่า
มิจฉาญาณนฺติ ปาปกิริยาสุ อุปลายจินตุตาวเสน ปวตุโต โมโห. ๒๘
“มิจฉาญาณ คือ โมหะที่เป็นไปด้วยความดำริอุบายในการทำบาป”
แม้พระอรรถกถาจารย์ก็กล่าวว่า อวิชชามี ๒ อย่างโดยจำแนกเป็นการไม่ปฏิบัติและการปฏิบัติผิด
การไม่ปฏิบัติ คือ ความไม่รู้ในฝ่ายดี
การปฏิบัติผิด คือ มิจฉาญาณในฝ่ายบาป
เมื่อกล่าวถึงฝ่ายบาป สภาวะ ๕ สภาวะ คือ โมหะ โลภะ ทิฏฐิ วิตก และวิจาร เหล่านี้มีสภาพคล้ายปัญญา และเมื่อรวมเข้ากับจิตด้วยก็มีสภาวะ ๖ ธรรมเหล่านั้นเมื่อเกิด