วาจา) ภาวนา (การอบรมจิต) ปัตติทานะ (การให้ส่วนบุญ) เวยยาวัจจะ (การขวนขวายช่วย เหลือผู้อื่น) ธรรมเทศนา (การแสดงธรรม) ปัตตานุโมทนะ (การอนุโมทนาบุญที่ผู้อื่นกระทำ) ทิฏฐุชุกรรม (การทำความเห็นให้ตรง) ธรรมสวนะ (การฟังธรรม) และอปจายนะ (การเคารพ ผู้ควรเคารพ)”
๒๒. คจฺฉนฺติ สงฺคหํ ทาเน ปตฺติทานานุโมทนา
ตถา สีลมเย ปุญฺเญ เวยฺยาวจฺจาปจายนา.
๒๓. เทสนา สวนํ ทิฏฺฐิ-อุชุกา ภาวนามเย
ปุน ตีเณว สมฺโภนฺติ ทส ปุญฺญกฺริยาปิ จ.
“แม้บุญกิริยาวัตถุเหล่านี้ก็รวมเป็น๓อีกคือปัตติทาน และปัตตานุโมทนะ ย่อมรวมเข้าในทานมัยกุศลเวยยาวัจจะ และอปจายนะ ย่อมรวมเข้าในศีลมัยกุศล ส่วนธรรม-เทศนา ธรรมสวนะ และทิฏฐุชุกรรม ย่อมรวมเข้าในภาวนามัยกุศล”
๒๔. สพฺพานุสฺสติปุญฺญญฺจป สํสา สรณตฺตยํ
ยนฺติ ทิฏฺฐุชุกมฺมสฺมึ สงฺคหํ นตฺถิ สํสโย.
“บุญที่ระลึก[กุศลของตนและคนอื่น]ทั้งหมด การสรรเสริญ[กุศลของคนอื่น] และพระ ไตรรัตน์ ย่อมรวมเข้าในทิฏฐุชุกรรม โดยไม่ต้องสงสัย”
๒๕. ปุริมา มุญฺจนา เจว ปรา ติสฺโสปิ เจตนา
โหติ ทานมยํ ปุญฺญํ เอวํ เสเสสุ ทีปเย.
“เจตนาทั้ง ๓ ขณะ คือ เจตนาก่อนทำ เจตนาขณะทำ และเจตนาหลังทำ เป็น ทานมัยกุศล บัณฑิตพึงแสดงอย่างนี้ในบุญกิริยาวัตถุอื่น”
อิทานิ อสฺส ปนฏฺฐวิธสฺสาปิ กามาวจรกุสลจิตฺตสฺส อยมุปฺปตฺติกฺกโม เวทิตพฺโพ. ยทา หิโย เทยฺยธมฺมปฺปฏิคฺคาหกาทิสมฺปตฺตึ อญฺญํ วา โสมนสฺสเหตุํ อาคมฺมห ฏฺฐปหฏฺโฐ
“อตฺถิทินฺนนฺ”ติอาทินยปฺปวตฺตํ สมฺมาทิฏฺฐึ ปุรกฺขตฺวา ปเรหิอนุสฺสาหิโต ทานาทีนิปุญฺญานิ กโรติ, ตทาสฺส โสมนสฺสสหคตํ ญาณสมฺปยุตฺตํ อสงฺขาริกํ ปฐมํ มหากุสลจิตฺตํ อุปฺปชฺชติ. ยทา ปน วุตฺตนเยเนว หฏฺฐปหฏฺโฐ สมฺมาทิฏฺฐึ ปุรกฺขตฺวา ปเรหิอุสฺสาหิโต กโรติ, ตทาสฺส