“ครั้นแล้วมันได้กลับมาหมอบอยู่อย่างเป็นสุขที่ข่ายใยนั้นนั่นเอง และเมื่อสายใยที่ แผ่ไปทางทิศที่สองเป็นต้น ถูกหนอน ตั๊กแตน หรือแมลงวันกระทบเข้า มันก็ทำอย่างนั้น เหมือนกัน”
๔๘๐. ปสาทา ปญฺจ ทฏฺฐพฺพา สุตฺตํ ปญฺจทิสาสฺวิว.
จิตฺตํ ปน จ ทฏฺฐพฺพํ มชฺเฌ มกฺกฏโก วิย.
“ปสาทรูปทั้ง ๕ เหมือนสายใยทางทิศ ๕ ส่วนจิตเหมือนแมงมุมที่อยู่กลางสายใย”
๔๘๑. ปาณกาทีหิ สุตฺตสฺสต สฺส สงฺฆฏฺฏนา วิย
ปสาทานํ ตุ ทฏฺฐพฺพา ฆฏฺฏนารมฺมเณน หิ.
“การที่อารมณ์กระทบปสาทรูปทั้งหลาย เหมือนกับการที่หนอนเป็นต้นกระทบสายใย”
๔๘๒. จลนํ วิย ตํมชฺเฌ นิปนฺนายุณฺณนาภิยา
ปสาทฆฏฺฏนํ ตตฺถ คเหตฺวารมฺมณํ ปน.
๔๘๓. มโนธาตุกฺริยาจิตฺตํ ภวงฺคาวฏฺฏนํ มตํ
ตสฺส สุตฺตานุสารํววีถิจิตฺตปวตฺตนํ.
“กิริยาจิตคือมโนธาตุ (ปัญจทวาราวัชชนจิต) ย่อมรับเอาอารมณ์ที่มากระทบกับ ปสาทรูปในวิถีจิตนั้น เหมือนการไหวตัวของแมงมุมที่หมอบอยู่กลางสายใย และเป็นจิตตัด [กระแส]ภวังค์ ความเป็นไปแห่งวิถีจิตเหมือนการวิ่งไปตามสายใยของแมงมุม”
๔๘๔. สีเส ปนสฺส วิชฺฌิตฺวา ยูสปานํว เจตโส
อารมฺมเณสุ ทฏฺฐพฺพํ ชวนสฺส ปวตฺตนํ.
“ส่วนความเป็นไปในอารมณ์ของชวนจิต เหมือนการที่แมงมุมเจาะหัวสัตว์แล้วดื่ม เลือด”
๔๘๕. ปุนาคนฺตฺวา ยถา สุตฺต- ชาลมชฺเฌ นิปชฺชนํ
วตฺถุํเยว จ นิสฺสาย จิตฺตสฺส ปริวตฺตนํ.
“การเวียนไป[เป็นภวังค์]ของจิตโดยอาศัย[หทัย]วัตถุเหมือนการที่แมงมุมกลับมา