[ภวังคจิตที่มีอุปปาทขณะ ฐิติขณะ และภังคขณะเกิดขึ้นแล้วดับไป และภวังคจิตที่อ่อน กำลังไม่อาจเป็นปัจจัยให้เกิดอาวัชชนจิตได้ ชื่อว่า สัมภินนภวังค์ คือ ภวังค์เสีย ส่วนภวังคจิตที่เป็น อนันตรปัจจัยให้เกิดอาวัชชนจิตชื่อว่า อสัมภินนภวังค์ คือ ภวังค์ไม่เสีย]
๕๑๐. มโน ภวงฺคจิตฺตนฺติ เวทิตพฺพํ วิภาวินา
อาวชฺชนกฺริยาจิตฺตํ สมนกฺกาโรติ สญฺญิตํ.
“บัณฑิตพึงทราบว่า จิตดังกล่าว คือ ภวังคจิต อาวัชชนกิริยาจิตเรียกว่า ความใส่ใจ”
๕๑๑. วตฺถุสนฺนิสฺสเยนาติ นายํ สพฺพตฺถ คจฺฉติ
ภวํ ตุ ปญฺจโวการํ สนฺธาย กถิโต ปน.
“คำที่กล่าวว่า ‘การอาศัย[หทัย]วัตถุ’มิได้ครอบคลุมภพทั้งหมด แต่หมายถึงปัญจ-โวการภูมิอย่างเดียว”
[คำว่า ปญฺจโวการ มีความหมาย ๓ ประการ คือ
๑. ภูมิที่มีขันธ์ ๕ = ปญฺจ โวการา เอตฺถาติ ปญฺจโวกาโร (ตุลยาธิกรณพหุพพีหิสมาส
โวการ ศัพท์มีอรรถว่าขันธ์)
๒. ภูมิที่มีหมู่แห่งขันธ์ ๕ = ปญฺจนฺนํ ขนฺธานํ โวกาโร เอตฺถาติ ปญฺจโวกาโร (ภินนา-ธิกรณพหุพพีหิสมาส โวการ ศัพท์มีอรรถว่า หมู่)
๓. ภูมิที่ระคนด้วยขันธ์ ๕=ป ญฺจหิขนฺเธหิโวกรียตีติปญฺจโวกาโร (กิตันตตัปปุริสสมาส
ปญฺจ บทหน้า+วิบทหน้า + อว บทหน้า + กร ธาตุ + ณ ปัจจัย)
นัยแรกกล่าวตามข้อความในคัมภีร์อภิธานัปปทีปิกา (คาถา ๑๑๒๗) สองนัยหลังพบในฎีกา ใหม่]
ปฏิสนธิจิต ๑๙ ดวง
๕๑๒. ปฏิสนฺธาทิจิตฺตานิ สพฺพาเนกูนวีสติ
กาเม ทส จ รูเปสุ ปญฺจ จตฺตาริรูปิสุ.