กันได้แน่” ยทา นิสฺเสณิมารุยฺหจ นฺทํ ขาเทยฺยุ มูสิกา ราหุญฺจ ปริพาเหยฺยุํ อถ นูน ตทา สิยา.
“เมื่อใด หนูทั้งหลายจะพึงไต่บันไดขึ้นไปกัดพระจันทร์ และขับไล่ราหูให้หนีไปได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่”
ยทา สุราฆฏํ ปิตฺวา มกฺขิกา คณจาริณี องฺคาเร วาสํ กปฺเปยฺยุํ อถ นูน ตทา สิยา.
“เมื่อใด แมลงวันทั้งหลายเที่ยวไปเป็นหมู่ๆดื่มเหล้าหมดหม้อเมาแล้ว จะพึงเข้าไปอยู่ใน โรงถ่านเพลิงเ มื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่”
ยทา พิมฺโพฏฺฐสมฺปนฺโน คทฺรโภ สุมุโข สิยา กุสโล นจฺจคีตสฺส อถ นูน ตทา สิยา.
“เมื่อใด ลาพึงมีริมฝีปากงามสีเหมือนผลมะพลับ มีหน้างามเหมือนแว่นทอง จะเป็นสัตว์ ฉลาดในการฟ้อนรำขับร้องได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่”
ยทา กากา อุลูกา จ มนฺตเยยฺยุํ รโหคตา อญฺญมญฺญํ ปิหเยยฺยุํ อถ นูน ตทา สิยา.
“เมื่อใด กากับนกเค้าพึงปรารถนาสมบัติให้แก่กันและกันป รึกษาปรองดองกันอยู่ในที่ลับ ได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่”
ยทา มุฬาลปตฺตานํ ฉตฺตํ ถิรตรํ สิยา วสฺสสฺส ปฏิฆาตาย อถ นูน ตทา สิยา.
“เมื่อใด รากไม้และใบไม้อย่างละเอียด พึงเป็นร่มมั่นคงป้องกันฝนได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึง อยู่ร่วมกันได้แน่”
ยทา กุลโก สกุโณ ปพฺพตํ คนฺธมาทนํ ตุณฺเฑนาทาย คจฺเฉยฺย อถ นูน ตทา สิยา.
“เมื่อใด นกตัวเล็กๆ พึงเอาจงอยปากคาบภูเขาคันธมาทน์บินไปได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึง อยู่ร่วมกันได้แน่”