อัจจันตะ (ที่สุดแห่งสงสาร) อนันตะ (ไม่มีขอบเขตคือความเกิดขึ้น และดับไป) สันตะ (สงบ) อมตะ (ไม่ตาย) อปโลกิตะ (ไม่พินาศ) ปณีตะ (ประณีต) สรณะ (ที่สิ้นสุดแห่งทุกข์) เขมะ (แดนเกษม) ตาณะ (ที่คุ้มครอง) เลณะ (ที่หลบภัย) ปรายณะ (ที่อาศัย) สิวะ (พ้นจากความบีบคั้น) นิปุณะ (ละเอียด) สัจจะ (ความจริง) ทุกขักขยะ (ที่สิ้นทุกข์) อนาสวะ (ไม่เป็นอารมณ์ของอาสวะ) สุทุททสะ (เห็นได้ยาก) ประ (ยอดเยี่ยม) ปาระ (ฝั่ง) นิพพาน (หลีกออกจากตัณหา) อนิทัสสนะ (เห็นด้วยตาเนื้อหรือตาทิพย์ไม่ได้) ตัณหักขยะ (ที่สิ้นตัณหา) ธุวะ (ยั่งยืน) ทีปะ (ที่พัก) อัพยาปัชฌะ (ไม่มีสิ่งเบียดเบียน) อนีติกะ (ไม่มีอันตราย) อนาลยะ (ไม่มีตัณหา) อรูปะ (ไม่มีความแปรปรวน) ปทะ (มั่นคง) อัจจุตะ (ไม่คลาดเคลื่อน) อักขระ (ไม่เสื่อมสิ้นไป) วิราคะ (ปราศจากความกำหนัด) นิโรธะ (ที่ดับตัณหา) วิมุตติ(ความหลุดพ้นจากสังขตธรรม) โมกขะ (ความพ้นไปจากภพ)”
๗๗๖. เอวญฺจ ปน วิญฺญาย นิพฺพานมฺปิ จ อจฺจุุตํ
ตสฺส จาธิคมูปาโย กตฺตพฺโพ วิญฺญุนา สทา.
“เมื่อวิญญูชนเข้าใจพระนิพพานที่มีสภาพไม่คลาดเคลื่อนอย่างนี้แล้วพึงบำเพ็ญ ไตรสิกขาเป็นนิตย์เพื่อบรรลุพระนิพพานนั้น”