๘๖๒. นิมิตฺเต ปน สญฺชาเต ตโต ปภุติ โยคินา
นิสีทิตพฺพํ โน เจวํ ตสฺมึ ฐาเน วิชานตา.
“เมื่ออุคคหนิมิตเกิดขึ้นแล้ว แต่นั้นนักปฏิบัติผู้มีปัญญาไม่ควรนั่งอยู่ในสถานที่นั้น”
๘๖๓. อตฺตโน วสนฏฺฐานํ ปวิสิตฺวาน ธีมตา
เตน ตตฺถ นิสินฺเนน ภาเวตพฺพํ ยถาสุขํ.
“นักปฏิบัตินั้นผู้มีปัญญา ควรเข้าไปสู่ที่พักของตน นั่งเจริญกรรมฐานตามสบาย ณ ที่นั้น”
๘๖๔. ปปญฺจปริหารตฺถํ ปาทานํ ปน โธวเน
ตสฺเสกตลิกา เทฺว จ อิจฺฉิตพฺพา อุปาหนา.
“นักปฏิบัติควรสวมรองเท้าชั้นเดียวหรือสองชั้นเ พื่อหลีกเลี่ยงความเนิ่นช้าในการ ล้างเท้า”
[ขณะที่นักปฏิบัติเจริญกรรมฐานอยู่ อาจมีสรีรกิจต้องเข้าห้องน้ำเ มื่อเธอกลับมาก็ต้องล้าง เท้าก่อนขึ้นกุฎิเพราะถ้าไม่ล้างเท้าก่อนขึ้นกุฎิก็จะต้องอาบัติในการทำให้เสนาสนะสกปรก หากเธอล้าง เท้าก่อนขึ้นกุฎิทุกครั้งจะส่งผลให้การปฏิบัติธรรมเนิ่นช้าดังนั้น เธอจึงควรสวมรองเท้าชั้นเดียวเดินไป ห้องน้ำแ ต่ไม่ควรสวมรองเท้าหลายชั้นเพราะจะทำให้เกิดเสียงดังรบกวนการปฏิบัติเนื่องจากเสียงดัง เป็นอุปสรรคในการบรรลุฌาน]
๘๖๕. สมาธิตรุโณ ตสฺส อสปฺปาเยน เกนจิ
สเจ นสฺสติ ตํ ฐานํ คนฺตฺวาวาทาย ตํ ปน.
๘๖๖. ปีเฐ สุขนิสินฺเนน ภาเวตพฺพํ ปุนปฺปุนํ
สมนฺนาหริตพฺพญฺจ กเร ตกฺกาหตมฺปิ จ.
“ถ้าสมาธิที่ยังอ่อนของเธอเสื่อมไป เพราะความไม่สะดวกอย่างใดอย่างหนึ่ง เธอ ควรไปสู่สถานที่เดิมแล้วถือเอานิมิต[ ต่อมา]นั่งตามสบายบนตั่ง เจริญกรรมฐานไปเรื่อยๆ กระทำให้พิจารณาดีและดำริด้วยวิตก”