“จิตที่อธิษฐานในกาลนั้นมีอารมณ์เป็นคน ๑๐๐ คน อธิษฐานจิตดังกล่าวอยู่ชิดกับ โคตรภูเหมือนอัปปนาจิตที่กล่าวไว้แล้ว”
๑๐๕๗. ตเมกํ ชายเต ตตฺถจ ตุตฺถชฺฌานิกํ มโน
ปริกมฺมวิเสโสว เสสํ ปุพฺพสมํ อิธ.
อิทฺธิวิธญาณํ.
“อัปปนาจิตที่ประกอบกับจตุตถฌานย่อมเกิดครั้งเดียวต่อจากโคตรภูมีเพียงการ บริกรรมเป็นพิเศษในเรื่องนี้ ข้อความที่เหลือเหมือนกับข้างต้น”
จบ อิทธิวิธญาณ
ทิพโสตญาณ
๑๐๕๘. ทิพฺพโสตมิทํ ตตฺถ ภาเวตพฺพํ กถํ สิยา
อภิญฺญาปาทกชฺฌานํ สมาปชฺช ตโต ปุน.
๑๐๕๙. วุฏฺฐาย ปริกมฺเมน กามาวจรเจตสา
สทฺโท อาวชฺชิตพฺโพว มหนฺโต สุขุโมปิ จ.
“ถามว่า : ในอภิญญาเหล่านั้น พึงเจริญทิพโสตอย่างไร ตอบว่า:พึงเข้าฌานที่เป็นบาทแห่งอภิญญา (ปาทกฌาน) แล้วออกจากฌานนั้น อีกแล้วพึงนึกถึงเสียงที่หยาบและละเอียดด้วยกามาวจรจิตที่เป็นบริกรรม”
๑๐๖๐. ตสฺเสวํ ปน สทฺทสฺสนิมิตฺตํ มนสิ กุพฺพโต
ทิพฺพโสตมิทานิสฺสอุปฺปชฺชิสฺสติ ตํ อิติ.
๑๐๖๑. สทฺเทสฺวญฺญตรํ สทฺทํ กตฺวา อารมฺมณํ ตโต
อุปฺปชฺชิตฺวา นิรุทฺเธ ตุ มโนทฺวาราวชฺชเน ปุน.
๑๐๖๒. ชวนานิ หิ ชายนฺเต ตสฺส จตฺตาริ ปญฺจ วา
ปุริมาเนตฺถ จิตฺเตสุ ตีณิ จตฺตาริ วา ปน.