๑๐๖๓. ปริกมฺโมปจารานุ- โลมโคตฺรภุนามกา
จตุตฺถํ ปญฺจมํ วาปิ อปฺปนาจิตฺตมีริตํ.
“เมื่อเธอกระทำนิมิตแห่งเสียงนั้นไว้ในใจอยู่ ต่อมามโนทวาราวัชชนจิตเกิดขึ้นแล้ว ดับไปโดยรับอารมณ์เป็นเสียงอย่างใดอย่างหนึ่งว่าทิพโสตนั้นจักเกิดขึ้นณบัดนี้ ชวนจิต๔ หรือ ๕ ดวงย่อมเกิดขึ้นแก่เธอ ในชวนจิตเหล่านี้ ชวนจิต ๓ หรือ ๔ ดวงแรกมีชื่อว่า บริกรรม อุปจาระ อนุโลม และโคตรภู ส่วนชวนจิตดวงที่ ๔ หรือที่ ๕ กล่าวว่าเป็นอัปปนา-จิต”
๑๐๖๔. สหชาตํ ตุ ยํ ญาณํ อปฺปนามานเสน หิ
ตํ ญาณํ ทิพฺพโสตนฺติ วทนฺติ สุตโกวิทา.
“ญาณที่เกิดร่วมกับอัปปนาจิต ท่านผู้เชี่ยวชาญปริยัติกล่าวว่า ทิพโสต”
๑๐๖๕. ถามชาตํ กโรนฺเตน ตํ ญาณํ เตน โยคินา
“เอตฺถนฺตรคตํ สทฺทํ สุณามี”ติ จ เจตสา.
๑๐๖๖. องฺคุลํ ทฺวงฺคุลํ ภิยฺโย วิทตฺถิ รตนํ ตถา
คาโม เทโส ตโต ยาว จกฺกวาฬา ตโต ปรํ.
๑๐๖๗. อิจฺเจวํ ตุ ปริจฺฉิชฺชว ฑฺเฒตพฺพํ ยถากฺกมํ
เอโส อธิคตาภิญฺโญ ปาทการมฺมเณน ตุ.
๑๐๖๘. ผุฏฺโฐกาสคเต สทฺเท สพฺเพ ปน สุณาติ โส
สุณนฺโต ปาฏิเยกฺกมฺปิ สลฺลกฺเขตุํ ปโหติ โส.
ทิพฺพโสตญาณํ.
“เมื่อเธอจะทำญาณนั้นให้มีกำลังด ำ ริว่าเราจะฟังเสียงในระหว่างนี้ แล้วขยาย อารมณ์ของปาทกฌาน[ที่เกี่ยวกับวาโยกสิณหรืออากาสกสิณ]ไปตามลำดับอย่างนี้คือห นึ่งนิ้ว สองนิ้ว ศอกหนึ่งห มู่บ้านหนึ่งดินแดนหนึ่งต่อไปจนถึงจักรวาลหนึ่ง เธอบรรลุอภิญญา นี้แล้วย่อมได้ยินเสียงที่เป็นไปในสถานที่ซึ่งอารมณ์แห่งปาทกฌานกระทบ เมื่อฟังอยู่ย่อม