จึงจัดเป็นปุพเพนิวาสานุสสติญาณ]
๑๐๘๔. ปริกมฺมาทินามานิ ปุริมานิ ภวนฺติ ตุ
ปจฺฉิมํ อปฺปนาจิตฺตํ รูปาวจริกํ ภเว.
“ชวนจิตดวงแรกๆ ได้ชื่อว่าบ ริกรรม เป็นต้นส่วนจิตดวงสุดท้ายเป็นอัปปนาจิต ที่เป็นรูปาวจร”
๑๐๘๕. เตน จิตฺเตน ยํ ญาณํ สํยุตฺตํ เตน ยา ปน
สํยุตฺตา สติ สา ปุพฺเพ- นิวาสานุสฺสตีริตา.
ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณํ.
“สติที่ประกอบกับญาณที่ประกอบด้วยอัปปนาจิตนั้น พระศาสดาตรัสเรียกว่าปุพเพ-นิวาสานุสสติ” จบ ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ
ทิพยจักษุญาณ
๑๐๘๖. รูปํ ปสฺสิตุกาเมน ภิกฺขุนา ทิพฺพจกฺขุนา
กสิณารมฺมณํ ฌานํ อภิญฺญาปาทกํ ปน.
๑๐๘๗. อภินีหารกฺขมํ กตฺวา เตโชกสิณเมว วา
โอทาตกสิณํ วาปิ อาโลกกสิณมฺปิ วา.
๑๐๘๘. อิเมสุ กตปุญฺเญหิ กสิเณสุ จ ตีสุปิ
อาโลกกสิณํ เอตฺถ เสฏฺฐนฺติ ปริทีปิตํ.
“ภิกษุผู้ปรารถนาจะเห็นรูปด้วยทิพยจักษุพึงกระทำฌานที่มีกสิณเป็นอารมณ์ให้ น้อมไปสู่ทิพยจักษุได้ ผู้ได้สั่งสมกุศลไว้ในกสิณทั้ง๓อ ย่างนี้ คือ เตโชกสิณ โอทาตกสิณ และ อาโลกกสิณพึงกระทำกสิณดังกล่าวให้เป็นเหตุเกิด[ของทิพยจักษุญาณ] พระอรรถกถาจารย์แสดงว่า อาโลกกสิณเป็นกสิณดีเลิศในกสิณเหล่านี้”
[อาโลกกสิณมีสภาพแผ่แสงสว่างไปโดยปกติ จึงจัดว่าเป็นกสิณดีเลิศในการทำทิพยจักษุญาณ]