๗๖. พลวปจฺจยตฺตา จ สหชาตานเมว หิ
ผสฺโสว ปฐมํ วุตฺโต ตสฺมา อิธ มเหสินา.
“อีกนัยหนึ่ง เพราะผัสสะเป็นปัจจัยที่มีกำลังช่วยอุปการะแก่เจตสิกที่เกิดพร้อมกัน พระพุทธเจ้าจึงตรัสผัสสะไว้ก่อนในจิตดวงที่ ๑ นี้”
๗๗. อการณมิทํ สพฺพํ จิตฺตานํ ตุ สเหว จ
เอกุปฺปาทาทิภาเวน จิตฺตชานํ ปวตฺติโต.
“ข้อความทั้งหมดนั้นไม่สมควร เพราะจิตและเจตสิกดำเนินไปร่วมกัน ด้วยการ เกิดขึ้นพร้อมกันเป็นต้น”
๗๘. อยํ ตุ ปฐมุปฺปนฺโน อยํ ปจฺฉาติ นตฺถิทํ
พลวปจฺจยตฺเตปิ การณญฺจ น ทิสฺสติ.
“การกล่าวอย่างนี้ว่า ธรรมนี้เกิดก่อน ธรรมนี้เกิดภายหลังย่อมไม่มีและเหตุใน การที่ผัสสะมีกำลังมากก็ไม่ปรากฏ”
๗๙. เทสนากฺกมโต เจว ปฐมํ สมุทีริโต
อิจฺเจวํ ปน วิญฺเญยฺยํ วิญฺญุนา น วิเสสโต.
“ผัสสะกล่าวไว้ก่อนตามลำดับแห่งพระเทศนาเท่านั้นวิญญูชนพึงทราบอย่างนี้ ไม่ พึงทราบว่าเป็นความพิเศษ”
๘๐. น จ ปริเยสิตพฺโพยํ ตสฺมา ปุพฺพาปรกฺกโม
วจนตฺถลกฺขณาทีหิ ธมฺมา เอว วิชานตา.
“ลำดับ[แห่งการแสดง]ก่อนและหลังนี้ วิญญูชนไม่พึงแสวงหา พึงแสวงหาธรรมโดย รูปวิเคราะห์ (คำจำกัดความ) และสภาพเป็นต้น”
ยสฺมา ปน อิเม ธมฺมา วจนตฺถลกฺขณาทีหิวุจฺจมานา ปากฏา โหนฺติสุวิญฺเญยฺยาว, ตสฺมา เตสํ วจนตฺถลกฺขณาทีนิ ปวกฺขามิ. เสยฺยถิทํ. ผุสตีติ ผสฺโส. สฺวายํ ผุสนลกฺขโณ, สงฺฆฏฺฏนรโส, สนฺนิปาตปจฺจุปฏฺฐาโน, ผลฏฺเฐน เวทนาปจฺจุปฏฺฐาโน วา, อาปาถคตวิสยปทฏฺ-