หน้าหลัก พระไตรปิฎก AI ธรรมะ E-Book ฐานข้อมูลวัด ติดต่อเรา
พุทธบริษัท
หน้าหลัก / พระสุตตันตปิฎก

มหานิทานสูตร

พระไตรปิฎก เล่มที่ 10
นิกาย ทีฆนิกาย
ผู้แสดงธรรม พระพุทธเจ้า
ผู้ฟัง พระอานนท์
สถานที่ แคว้นกุรุ
Link มหานิทานสูตร
ธรรมจักร

สรุปเนื้อหา มหานิทานสูตร โดยย่อ

มหานิทานสูตร (The Great Discourse on Causation) เป็นพระสูตรสำคัญในทีฆนิกาย พระสุตตันตปิฎก ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่พระอานนท์ ณ กัมมาสธัมมะ นิคมของชาวกุรุ. ในพระสูตรนี้ พระพุทธองค์ทรงเน้นย้ำถึงหลักธรรมอันลึกซึ้ง คือ ปฏิจจสมุปบาท หรือ การเกิดขึ้นพร้อมแห่งธรรมทั้งหลายโดยอาศัยกันและกัน. ในเบื้องต้น พระอานนท์ได้กราบทูลว่า ปฏิจจสมุปบาทนี้ปรากฏเป็นของตื้นสำหรับตน แต่พระพุทธเจ้าได้ทรงตรัสเตือนว่า ธรรมนี้เป็นของลึกซึ้งและยากหยั่งถึงอย่างยิ่ง เพราะความไม่เข้าใจในธรรมนี้ สัตว์โลกจึงวนเวียนอยู่ในสังสารวัฏ เหมือนกลุ่มด้ายที่ยุ่งเหยิง หรือหญ้ามุงกระต่ายและหญ้าปล้องที่พันกันยุ่ง ไม่สามารถหลุดพ้นจากอบายภูมิได้.

หัวใจของมหานิทานสูตรคือการอธิบายสายแห่งปฏิจจสมุปบาท ๑๒ องค์ประกอบ โดยแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์แบบอาศัยกันและกัน (อิทัปปัจจยตา) กล่าวคือ เมื่อสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี เพราะสิ่งนี้เกิดขึ้น สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น. พระสูตรนี้เริ่มต้นย้อนกลับจาก ชรามรณะ (ความแก่และความตาย) ซึ่งมี ชาติ (การเกิด) เป็นปัจจัย. ชาติมี ภพ (ภพชาติ) เป็นปัจจัย, ภพมี อุปาทาน (ความยึดมั่นถือมั่น) เป็นปัจจัย, อุปาทานมี ตัณหา (ความทะยานอยาก) เป็นปัจจัย, ตัณหามี เวทนา (ความรู้สึก) เป็นปัจจัย, เวทนามี ผัสสะ (การกระทบอารมณ์) เป็นปัจจัย, ผัสสะมี นามรูป (สภาพรูปธรรมและนามธรรม) เป็นปัจจัย, และนามรูปมี วิญญาณ (การรับรู้) เป็นปัจจัย. สิ่งที่โดดเด่นในพระสูตรนี้คือการอธิบายความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันและกันระหว่างนามรูปและวิญญาณ โดยเปรียบเหมือนฟ่อนไม้สองฟ่อนที่ตั้งอยู่ได้เพราะอาศัยกันและกัน หากฟ่อนหนึ่งล้ม อีกฟ่อนหนึ่งก็จะล้มตามไป.

นอกจากนี้ มหานิทานสูตรยังกล่าวถึงการบัญญัติอัตตา (ความเห็นว่าเป็นตัวตน) ซึ่งเป็นทิฏฐิที่ผิด โดยชี้ให้เห็นว่าขันธ์ ๕ โดยเฉพาะเวทนา ไม่สามารถเป็นอัตตาได้ เพราะเป็นสิ่งไม่เที่ยง มีการเปลี่ยนแปลง และนำไปสู่ความทุกข์. พระพุทธองค์ทรงปฏิเสธความเห็นที่ยึดถือเวทนาว่าเป็นอัตตา ไม่ว่าจะเป็นเวทนาที่เป็นสุข ทุกข์ หรือไม่สุขไม่ทุกข์ เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป. พระสูตรนี้ยังได้กล่าวถึง วิญญาณฐิติ ๗ ประการ (ที่ตั้งแห่งวิญญาณ), อายตนะ ๒ (ภายในและภายนอก), และวิโมกข์ ๘ (ความหลุดพ้น ๘ ประการ) ซึ่งทั้งหมดนี้มุ่งเน้นเพื่ออธิบายถึงกระบวนการเกิดแห่งทุกข์และการดับไปแห่งทุกข์ เพื่อนำไปสู่การหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด.

ปรับปรุงข้อมูลล่าสุดวันที่ 2026-03-03




พระสูตรสำคัญในพระไตรปิฎกเล่มที่ 10
พระสูตร ผู้แสดงธรรม
มหาปทานสูตรพระพุทธเจ้า
มหาปรินิพพานสูตรพระพุทธเจ้า
มหาสมยสูตรพระพุทธเจ้า
มหาสติปัฏฐานสูตรพระพุทธเจ้า
ชนวสภสูตรพระพุทธเจ้า
สักกปัญหสูตรพระพุทธเจ้า
มหาโควินทสูตรพระพุทธเจ้า
มหาสุทัสสนสูตรพระพุทธเจ้า

สารบัญ พระไตรปิฎก

พระไตรปิฎก
พระไตรปิฎก
พระวินัยปิฎก
พระวินัย
พระสุตตันตปิฎก
พระสูตร
พระอภิธรรมปิฎก
พระอภิธรรม

Copyright © 2026 Buddhaparisa.org