พระไตรปิฎก

[๖๑๒] ครั้งนั้นแล ท่านพระเสละพร้อมทั้งบริษัท ได้เข้าไปเฝ้า พระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ห่มผ้าเฉวียงบ่าข้างหนึ่งประนมอัญชลีไปทาง พระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วกราบทูลด้วยคาถาว่า ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้มีพระ- จักษุ นับแต่วันที่ข้าพระองค์ทั้งหลาย ได้ ถึงพระองค์เป็นสรณะเป็นวันที่ ๘ เข้านี่ แล้ว ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นผู้อันพระ องค์ทรงฝึกแล้ว ในคำสั่งสอนของพระ องค์โดย ๗ ราตรี พระองค์เป็นพระพุทธ เจ้า เป็นพระศาสดา เป็นมุนีผู้ครอบงำ มาร ทรงเป็นผู้ฉลาดในอนุสัย ทรงข้าม ได้เองแล้ว ทรงยังหมู่สัตว์นี้ให้ห้ามได้ด้วย พระองค์ทรงก้าวล่วงอุปธิทั้งหลายแล้ว ทรงทำลายอาสวะทั้งหลายแล้ว ไม่ทรงยึด มั่นเลย ทรงละภัยและความขลาดกลัวได้ แล้ว ดุจดังราชสีห์ ภิกษุ ๓๐๐ รูปนี้ ยืน ประนมอัญชลีอยู่ ข้าแต่พระองค์ผู้มีความ เพียร ขอได้ทรงโปรดเหยียดพระยุคลบาท ออกเถิด ขอเชิญนาคทั้งหลายถวายบังคม พระศาสดาเถิด. จบ เสลสูตรที่ ๒.