พระไตรปิฎก

๙. จันทิมสูตร [๒๔๑] พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับ . . . กรุงสาวัตถี สมัยนั้น จันทิมเทวบุตรถูกอสุรินทราหูเข้าจับแล้ว ครั้งนั้นจันทิมเทวบุตรระลึกถึง พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้กล่าวคาถานี้ในเวลานั้นว่า ข้าแต่พระพุทธเจ้า ผู้แกล้วกล้า ขอ ความนอบน้อมจงมีแต่พระองค์ พระองค์ เป็นผู้หลุดพ้นแล้วในธรรมทั้งปวง ข้า พระองค์ถึงฐานะอันดับขัน ของพระองค์ จงเป็นที่พึงแห่งข้าพระองค์นั้น. [๒๔๒] ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงปรารภจันทิมเทวบุตร ได้ตรัสกะอสุรินทราหูด้วยพระคาถาวา จันทิมเทวบุตร ถึงตถาคตผู้เป็น พระอรหันต์ ว่าเป็นที่พึ่ง ดูก่อนราหู ท่านจงปล่อยจันทิมเทวบุตร พระพุทธเจ้า ทั้งหลายเป็นผู้อนุเคราะห์โลก. [๒๔๓] ลำดับนั้น อสุรินทราหู ปล่อยจันทิมเทวบุตรแล้ว เร่งรีบ เข้าไปหาท้าวเวปจิตติจอมอสูร แล้วก็เป็นผู้เศร้าสลด เกิดขนพอง ได้ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง. [๒๔๔] ท้าวเวปจิตติจอมอสูตร ได้กล่าวกะอสุรินทราหูด้วยคาถาว่า ดูก่อนราหู ทำไมหนอ ท่านจึง เร่งรีบปล่อยพระจันทร์เสีย ทำไมหนอ ท่านจึงมีรูปสลด มายืนกลัวอยู่.