พระไตรปิฎก

๕. จันทนสูตร [๒๖๐] จันทนเทวบุตร ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้ทูล พระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า บุคคลผู้ไม่เกียจคร้านทั้งกลางคืน และกลางวัน จะข้ามโอฆะได้อย่างไร ใครไม่จมในห่วงน้ำลึก อันไม่มีที่พึ่ง ไม่ มีที่ยึดเหนี่ยว. [๒๖๑] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า บุคคลผู้สมบูรณ์ด้วยศีล ทุกเมื่อ มี ปัญญา มีใจตั้งมั่นดีแล้ว ปรารภความ เพียร มีตนส่งไปแล้ว ย่อมข้ามโอฆะที่ข้าม ได้ยาก เขาเว้นขาดแล้วจากกามสัญญา ล่วงรูปสัญโญชน์ได้ สิ้นภพเป็นที่เพลิด เพลินแล้ว ย่อมไม่จมในห้วงน้ำลึก. อรรถกถาจันทนสูตร พึงทราบวินิจฉัยในจันทนสูตรที่ ๕ ต่อไป :- บทว่า อปฺปติฏฺเ อนาลมเพ ได้แก่ ไม่มีที่พึ่งในเบื้องต่ำ ไม่มี ที่ยึดในเบื้องบน. บทว่า สุสมาหิโต ได้แก่ ตั้งมั่นด้วยดี ด้วยอัปปนาสมาธิ บ้าง ด้วยอุปจารสมาธิบ้าง. บทว่า ปหิตตฺโต แปลว่า มีตนส่งไปแล้ว