พระไตรปิฎก

อรรถกถา ฆฏิการสูตรที่ ๔ มีเนื้อความกล่าวมาแล้วทั้งนั้น. ๕. ชันตุสูตร [๒๙๓] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้ :- สมัยหนึ่ง ภิกษุเป็นจำนวนมากอยู่ในกุฎีอันตั้งอยู่ในป่าข้างเขาหิมวันต์ แคว้นโกศล เป็นผู้ฟุ้งซ่าน เย่อหยิ่ง ฟุ้งเฟ้อ ปากกล้า วาจาพล่อย ๆ หลงลืม ขาดสัมปชัญญะ ไม่มั่นคง มีจิตคิดนอกทาง ปล่อยตัวเยี่ยงคฤหัสถ์. [๒๙๔] วันหนึ่งเป็นวันอุโบสถ ๑๕ ค่ำ ชันตุเทพบุตรเข้าไปหาพวก ภิกษุเหล่านั้น แล้วจึงได้กล่าวกะภิกษุเหล่านั้นด้วยคาถาทั้งหลายว่า แต่ก่อน พวกภิกษุสาวกพระโคดม เป็นอยู่ง่าย ๆ ไม่มักได้แสวงหาบิณฑบาต ไม่มักได้แสวงหาที่นอนที่นั่ง. ท่านรู้ว่าสิ่งทั้งปวงในโลกไม่เที่ยง กระทำที่สุดแห่งทุกข์ได้. ส่วนท่านเหล่านี้ ทำตนให้เป็นคน เลี้ยงยากเหมือนนายบ้านในตำบลบ้าน กิน ๆ แล้วก็นอน ชอบประจบไปในเรือน ของคนอื่น.