พระไตรปิฎก

คลาน อันน่ากลัว สายฟัาฉวัดเฉวียน ฝน ตกในราตรีอันมืด ก็ข้าพระองค์ไม่อาจ กำหนดนับในใจของข้าพระองค์ได้เลยว่า เหตุนี้ข้าพระองค์เคยเห็นแล้วแน่ ข้าพระ- องค์ไม่กล่าวถึงเห็นนี้ว่าเป็นอย่างนี้ใน พรหมจรรย์ (คือธรรมเทศนา) คราวหนึ่ง เถิดมีพระขีณาสพผู้ละความตายได้มีจำนวน พัน พระเสขะมากกว่าห้าร้อย และพระ- เสขะทั้งสิบ ทั้งร้อย ทั้งหมดถึงถระแส มรรคแล้ว ไม่ไปสู่กำเนิดสัตว์ดิรัจฉาน ส่วนหมู่สัตว์นอกนี้เป็นผู้มีส่วนบุญดังนี้ เพราะกลัวมุสาวาท. อรรถกถาอันธกวินทสูตร ในอันธกวินทสูตรที่ ๓ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้:- บทว่า อนฺธกวินฺทํ ความว่า บ้านมีชื่ออย่างนั้น . บทว่า อุปสงฺกมิ ความว่า ท้าวสหัมบดีพรหมคิดว่า พระศาสดาทรงกระทำความเพียรอยู่แม้ใน บัดนี้ ชนทั้งหลายประกอบความเพียรกันเนือง ๆ เราจะไปยืนอยู่ในสำนักแล้ว จักกล่าวคาถาว่าด้วยเรื่องความเพียรที่เหมาะแก่คำสอน ดังนี้จึงเข้าไปเฝ้า. บทว่า ปนฺตานิ ความว่า เสนาสนะที่อยู่นอกถิ่นมนุษย์เลยชุมชน ออกไป. บทว่า สญฺโชนวิปฺปโมกฺขา ความว่า เมื่อเสพเสนาสนะเหล่า