พระไตรปิฎก

พราหมณ์บางคน ในโลกแม้เป็นผู้มี ศีล กระทำตบะอยู่ ย่อมหมดจดไม่ได้ พราหมณ์นั้นถึงพร้อมแล้วด้วยวิชชาและ จรณะย่อมหมดจดได้ หมู่สัตว์อื่นนอกนี้ ย่อมหมดจดไม่ได้. [๖๕๐] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า พราหมณ์ผู้กล่าวถ่อยคำแม้มาก เป็น ผู้เน่าและเศร้าหมองในภายใน อาศัยการ โกหก (ลวงโลก) ย่อมไม่เป็นพราหมณ์ เพราะชาติ กษัตริย์ พราหมณ์ แพทย์ ศูทร คนจัณฑาล และคนเทหยากเยื่อ มีความ เพียรอัน ปรารภแล้ว มีจิตมั่นคง มีความ บากบั่นมั่นเป็นนิตย์ ย่อมถึงความหมดจด อย่างยิ่ง ท่านจงรู้อย่างนี้เถิดพราหมณ์. [๖๕๑] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว สุทธิกภารทวาช- พราหมณ์ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ภาษิตของ พระองค์แจ่มแจ้งนัก ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้งนัก ฯลฯ ก็แหละท่านพระภารทวาชะ ได้เป็นพระอรหันต์รูปหนึ่ง ในบรรดาพระ- อรหันต์ทั้งหลาย ดังนี้แล.