พระไตรปิฎก

[๖๙๑] ครั้งนั้นแล พราหมณมหาศาลนั้นเรียนคาถานี้ในสำนัก พระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว เมื่อหมู่มหาชนประชุมกันในสภา และเมื่อพวกบุตร มาประชุมแล้วจึงได้กล่าวว่า เราชื่นชมและปรารถนาความเจริญ แก่บุตรเหล่าใด บุตรเหล่านั้น คบคิดกัน กับภรรยารุมว่าเรา ดังสุนัขรุมเห่าสุกร เขาว่าพวกมันเป็นอสัตบุรุษลามก ร้องเรียก เราว่าพ่อ ๆ พวกมันประดุจยักษ์แปลงเป็น บุตรมา ละทิ้งเราผู้ล่วงเข้าปัจฉิมวัยไว้ พวกมัน กำจัดคนแก่ไม่มีสมบัติออกจากที่ (อาศัย) กิน ดังม้าแก่ที่เจ้าของปล่อยทิ้ง ฉะนั้น. บิดาของบุตรพาลเป็นผู้เฒ่าต้องขอ ในเรือนผู้อื่น ได้ยินว่าไม้เท้าของเรายังจะ ดีกว่า พวกบุตรที่ไม่เชื่อฟังจะดีอะไร เพราะไม้เท่ายังป้องกันโคหรือสุนัขดุได้ ในที่มืดยังใช้ยันไปข้างหน้าได้ ในที่ลึก ยังใช้หยั่งดูได้ พลาดแล้วยังยั้งอยู่ได้ด้วย อานุภาพไม้เท้า. [๖๙๒] ลำดับนั้น พวกบุตรนำพราหมณมหาศาลนั้นไปยังเรือนให้ อาบน้ำแล้วให้นุ่งห่มผ้าคู่หนึ่ง ๆ ทุก ๆ คน.