พระไตรปิฎก

พราหมณมหาศาลกราบทูลว่า ข้าแต่ท่านพระโคดม พวกบุตรของข้า พระองค์ ๔ คนในบ้านนี้คบคิดกับภรรยาแล้วขับข้าพระองค์ออกจากเรือน. [๖๙๐] ดูก่อนพราหมณ์ ถ้าอย่างนั้น ท่านจงเรียนคาถานี้แล้ว เมื่อหมู่มหาชนประชุมกันที่สภา และเมื่อพวกบุตรมาประชุมพร้อมแล้ว จง กล่าวว่า เราชื่นชม และปรารถนาความเจริญ แก่บุตรเหล่าใด บุตรเหล่านั้นคบคิดกันกับ ภรรยารุมว่าเรา ดังสุนัขรุมเห่าสุกร เขาว่า พวกมัน เป็นอสัตบุรุษลามก ร้องเรียกเราว่า พ่อ ๆ พวกมันประดุจยักษ์แปลงเป็นบุตร มา ละทิ้งเราผู้ล่วงเข้าปัจฉิมวัยไว้. พวกมันกำจัดคนแก่ไม่มีสมบัติออก- จากที่ (อาศัย) กิน ดังม้าแก่ที่เจ้าของ ปล่อยทิ้งฉะนั้น. บิดาของบุตรพาลเป็นผู้เฒ่าต้องขอ ในเรือนผู้อื่นได้ยินว่าไม่เท้าของเรายังจะ ดีกว่า พวกบุตรที่ไม่เชื่อฟังจะดีอะไร เพราะไม้เท้ายังป้องกันโค หรือสุนัขดุได้ ในที่มืดยังใช้ยันไปข้างหน้าได้ ในที่ลึก ยังใช้หยั่งดูได้ พลาดแล้วยังยั้งอยู่ได้ด้วย อานุภาพไม้เท้า.