พระไตรปิฎก

๒. อุปัฏฐานสูตร เทวดาเตือนภิกษุผู้นอนหลับกลางวัน [๗๖๓] สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่ง พำนักอยู่ในแนวป่าแห่งหนึ่งใน แคว้นโกศล สมัยนั้นแล ภิกษุรูปนั้น ไปนอนหลับในที่พักกลางวัน. [๗๖๔] ครั้งนั้น เทวดาที่สิงอยู่ในป่านั้น มีความเอ็นดูใคร่ประโยชน์ แก่ภิกษุรูปนั้น หวังจะให้เธอสลดใจจึงเข้าไปหาแล้วได้กล่าวกะเธอด้วยคาถาว่า ท่านจงลุกขึ้นเถิด ภิกษุ ท่านจะต้อง การอะไรด้วยความหลับ ท่านผู้เร่าร้อน ด้วยกิเลส อันลูกศรคือตัณหาเสียบแทง ดิ้นรนอยู่ จะมัวหลับมีประโยชน์อะไร ท่านออกจากเรือนบวชด้วยความเป็นผู้ไม่มี เรือนด้วยศรัทธาใด ท่านจงเพิ่มพูนศรัทธา นั้นเถิด อย่าไปสู่อำนาจของความหลับเลย. [๗๖๕] ภิกษุกล่าวตอบว่า คนเขลาหมกมุ่นอยู่ในกามารมณ์ เหล่าใด กามารมณ์เหล่านั้น ไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน ความหลับจะแผดเผาบรรพชิต ผู้พ้นแล้ว ผู้ไม่เกี่ยวข้องในกามารมณ์ซึ่ง ยังสัตว์ให้ติดอยู่ได้อย่างไร เพราะกำจัด ฉันทราคะเสียได้ และเพราะก้าวล่วง อวิชชาเสียได้ ญาณนั้นเป็นของบริสุทธิ์ อย่างยิ่ง ไฉนความหลับจะแผดเผาบรรพ-