พระไตรปิฎก

ภิกษุตอบว่า ในกาลกำลังเที่ยง เมื่อนกทั้งหลาย จับเจ่าแล้ว ความยินดีนั้นย่อมปรากฏ แก่เรา ประดุจป่าใหญ่ส่งเสียงอยู่ฉะนั้น. อรรถกถามัชฌันติกสูตร พึงทราบวินิจฉัยในมัชฌันติกสูตรที่ ๑๒. คำใดควรกล่าว คำนั้น เรากล่าวไว้แล้วในนันทนวรรค ในเทวตาสังยุต. จบอรรถกถามัชฌันติกสูตร ที่ ๑๒ ๑๓. ปากตินทริยสูตร ว่าด้วยเทวดาเตือนภิกษุผู้ฟุ้งซ่าน [๗๙๓] สมัยหนึ่ง ภิกษุมากด้วยกัน พำนักอยู่ในแนวป่าแห่งหนึ่งใน แคว้นโกศล ล้วนเป็นผู้ฟุ้งซ่าน เห่อเหิม ขี้โอ่ ปากกล้า พูดเหลวไหล มีสติ ฟั่นเฟือน ไม่รู้สึกตน ไม่หนักแน่น จิตไม่มั่นคง มีอินทรีย์อันเปิดเผย. [๗๙๔] ครั้งนั้นแล เทวดาผู้สิงอยู่ในแนวป่านั้น มีความเอ็นดูใคร่ ประโยชน์แก่ภิกษุเหล่านั้น หวังจะให้พวกเธอสังเวช จึงเข้าไปหาถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้กล่าวกะพวกเธอด้วยคาถาว่า