พระไตรปิฎก

ภิกษุทั้งหลายผู้เป็นสาวก ของพระ- สมณะโคดมในกาลก่อนมีปกติเป็นอยู่ง่าย ไม่มักได้ แสวงหาบิณฑบาต [ตามได้] ไม่มักได้แสวงหาเสนาสนะ [ตามได้] ท่าน เหล่านั้นรู้ความไม่เที่ยงในโลกแล้ว ได้ กระทำที่สุดแห่งทุกข์แล้ว [ส่วนพวกท่าน] ทำตนให้เป็นผู้เลี้ยงยาก ประดุจผู้เอาเปรียบ ชาวบ้านในบ้าน กินแล้ว ๆ ก็นอนหมกมุ่น อยู่ในเรือนของคนอื่น เราขอกระทำอัญชลี แก่พระสงฆ์แล้ว ขอกล่าวถึงภิกษุที่ควร กล่าวบางพวก ในพระศาสนานี้ ท่านเหล่า นั้นถูกเขาทอดทิ้งหาที่พึ่งมิได้ เหมือน อย่างคนที่ตายแล้ว ถูกเขาทอดทิ้งไว้ใน ป่าช้า ฉะนั้น เรากล่าวหมายถึงภิกษุจำพวก ที่เป็นผู้ประมาทอยู่ แต่ท่านเหล่าใดเป็น ผู้ไม่ประมาทอยู่ เราขอกระทำการนอบ- น้อมแก่ท่านเหล่านั้น. ลำดับนั้นแล ภิกษุเหล่านั้นเป็นผู้อันเทวดานั้นให้สังเวชถึงซึ่งความ สลดใจแล้วแล. อรรถกถาปากตินทริยสูตรที่ ๑๓ ปากตินทริยสูตรที่ ๑๓ มีพิสดารอยู่ในชันตุเทวปุตตสูตร ในเทวปุตต- สังยุต.