พระไตรปิฎก

[๘๐๙] สูจิโลมยักษ์ จึงถามว่า ราคะและโทสะ มีอะไรเป็นเหตุ ความ ไม่ยินดี ความยินดี และความสยดสยองเกิด แต่อะไรความตรึกในใจเกิดแต่อะไร แล้ว ดักจิตไว้ได้เหมือนพวกเด็กดักกา ฉะนั้น. [๘๑๐] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ราคะและโทสะมีอัตภาพนี้เป็นเหตุ ความไม่ยินดี ความยินดี และความสยด- สยองเกิดแต่อัตภาพนี้ ความตรึกในใจเกิด แต่อัตภาพนี้แล้ว ดักจิตไว้ได้ เหมือน พวกเด็กดักกา ฉะนั้น. อกุศลวิตกเป็นอันมาก เกิดแต่ความ เยื่อใยคือตัณหา เกิดขึ้นในตนแล้วแผ่ซ่าน ไปในวัตถุกามทั้งหลาย เหมือนย่านไทร เกิดแต่ลำต้นไทรแล้วปกคลุมป่าไป ฉะนั้น. ชนเหล่าใดย่อมรู้อัตภาพนั้นว่า เถิด แต่สิ่งใด ชนเหล่านั้นย่อมบรรเทาเหตุ เกิดนั้นเสียได้ ดูก่อนยักษ์ ท่านจงฟัง ชนเหล่านั้นย่อมข้ามห้วงกิเลสนี้ ซึ่งห้าม ได้ยาก และไม่เคยข้าม เพื่อความไม่มีภพ อีกต่อไป.