Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 512

เล่ม มมร. 25 หน้า 512 ข้อ 937
เหล่านั้นเป็นผู้ประเสริฐที่สุดในโลกเทียว ข้าแต่ท้าววาสวะ พระองค์ทรงนอบน้อม บุคคลเหล่าใด แม้ข้าพระองค์ก็ขอนอบ- น้อมบุคคลเหล่านั้น. [๙๓๗] ท้าวมฆวาสุชัมบดีเทวราช ผู้เป็น ประมุขของเทวดาทั้งหลาย ครั้นตรัสดังนี้ แล้ว ทรงน้อมนมัสการพระผู้มีพระภาคเจ้า แล้วเสด็จขึ้นรถ. อรรถกถาทุติยสักกนมัสสนสูตร พึงทราบวินิจฉัยในทุติยสักกนมัสสนสูตรที่ ๙ ต่อไปนี้ :- บทว่า ภควนฺตํ นมสฺสติ ความว่า ท้าวสักกะ พาดผ้าสองชั้น เฉวียงบ่านั่งคุกเข่าแบบพรหม ประณมมือเหนือพระเศียร. บทว่า โส ยกฺโข ได้แก่ สัตว์นั้น. บทว่า อโนมนามํ ได้แก่ มีพระนามไม่ทรามด้วย พระนามอันเป็นนิมิตแห่งคุณ เพราะไม่มีความทรามด้วยคุณทั้งปวง. บทว่า อวิชฺชาสมติกฺกมา ได้แก่ ก้าวล่วงอวิชชาอันมีวัฏฏะเป็นมูล อันปกปิด อริยสัจ เป็นต้น. บทว่า เสกฺขา ได้แก่ พระเสกขะ ๗ จำพวก. บทว่า อปจฺจยารามา คือยินดีในการกำจัดวัฏฏะ. บทว่า สิกฺขเร แปลว่า ย่อม ศึกษา. จบอรรถกถาทุติยสักกนมัสสนสูตรที่ ๙
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka