พระไตรปิฎก

๑๗. ผ้าของภิกษุด้วยกัน ๑๘. ผ้าที่คลื่นทะเลซัดขึ้นฝั่ง ๑๙. ผ้าที่เขาทิ้ง ๆ ไว้ในที่ราชาภิเษก ๒๐. ผ้าที่ตกอยู่ในหนทาง ๒๑. ผ้าที่ถูกลมหอบไป ๒๒. ผ้าสำเร็จด้วยฤทธิ์ ๒๓. ผ้าที่เทวดาถวาย. ก็ในเรื่องผ้านี้ พึงทราบวินิจฉัยดังต่อไปนี้ บทว่า โสตฺถิยํ คือ ผ้าที่เขาห่อครรภ์มลทินไปทิ้ง. บทว่า คตปจฺจาคตํ ความว่า ผ้าที่เขาห่อ คนตายนำไปป่าช้าแล้วนำกลับมา. บทว่า ธชาหฏํ คือผ้าที่เขาให้ยกเป็นธง ขึ้นแล้ว นำกลับมาจากที่นั้น. บทว่า ถูปํ คือ ผ้าที่เขาบูชาไว้ที่จอมปลวก บทว่า สามุทฺทิยํ คือ ผ้าที่คลื่นทะเลซัดขึ้นฝั่ง. บทว่า ปถิกํ คือ ผ้า พวกคนเดินทาง ทุบด้วยแผ่นหินห่มไปเพราะกลัวโจร. บทว่า อิทฺธิมยํ คือ จีวรของเอหิภิกษุ. บทที่เหลือ ชัดแจ้งแล้วแล. ข้อว่า พึงรู้จักจีวรสันโดษ ความว่า จีวรสันโดษในจีวรมี ๒๐ คือ ๑. สันโดษด้วยการตรึก ๒. สันโดษด้วยการเดินทาง ๓. สันโดษด้วยการแสวงหา ๔. สันโดษด้วยการได้ ๕. สันโดษด้วยการรับพอประมาณ ๖. สันโดษด้วยการเว้นจากความโลเล ๗. สันโดษตามได้