พระไตรปิฎก

ก็ภิกษุผู้หลีกออกเร้นแล้วเป็นอย่างไร ? ภิกษุในพระธรรนวินัยนี้ละ อัสมิมานะได้แล้ว มีมูลรากอันขาดแล้ว ถูกทำให้เหมือนตาลยอดด้วนแล้ว ทำไม่ให้มีในภายหลังแล้ว มีอัน ไม่เกิดขึ้นอีกต่อไปเป็นธรรมดา ภิกษุผู้หลีก ออกเร้นแล้วเป็นอย่างนี้แล ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุชื่อว่าผู้ถ่ายถอนปัจเจกสัจจะแล้ว ผู้ละเลิกการ แสวงหาสิ้นแล้ว ผู้มีกายสังขารอันระงับแล้ว ผู้หลีกออกเร้นแล้วอย่างนี้แล. ภิกษุผู้คลายความกำหนัดแล้ว ได้ วิมุตติเพราะสิ้นตัณหา สละภารแสวงหา คือการแสวงหากาม การแสวงหาภพ ทั้ง การแสวงหาพรหมจรรย์ ถอนความถือว่า จริงอย่างนั้นอย่างนี้ เพิกร่างกายอันเป็นที่ ตั้งแห่งทิฏฐิเสียได้ ภิกษุนั้นเป็นผู้มีสติ สงบรำงับแล้ว อันใคร ๆ ทำให้พ่ายแพ้ ไม่ได้แล้ว ได้ตรัสรู้แล้ว เพราะละมานะ ได้ เรียกว่าผู้หลีกออกแล้ว. จบปฏิลีนสูตรที่ ๘